bir bitki gibi büyüdün
belirsiz ve sahipsizce
ovaların engin eteklerinde
şehirlerin içinde
maviye bürünürken
şafak gökyüzüyle...
sakın hissetirme
içindeki derin hüznü
kaç bahar, kaç yaz
geldi ve geçti diye...
ümitlere yarınlar gibi sarıl,
sakın ümitsizlik yeisine bürünme
yaşamın acımasız sillesi içinde

ufacık serçeler uçuyor
kavak ağacının dallarında
seni görmek istemiştim
Main nehirinin kıyılarında…
sonra evsiz adamlar,
aceleyle koşup yorulanlar,
ve sabahın köründe bu iş telaşı,
insan bir de sevdaya tutulmuşsa
“yandı onun anası”
beklentiler, beklentiler
hepsi hayatın acısı,
derisi dökülen zaman
sıyrılarak kaçıyor aradan
bir yolunu bulup
kavuşmalı insan sana
ismini bilmiyorum ki
şiirler yazarak bağırayım arkandan,
umutsuz koşullar içinde
evlerimiz korkuyla bürünmüş
yorganlarımız beklentilerimiz olup
üstümüze örtünmüş
ah beklentiler, beklentiler
ömrümüzü yedi bitirdiler
güven tazelediler
yorgunluk içindeyken
kaç züppe geçti bu yollardan
kırarak kadehleri
içki sarhosluğu içinde...
ah beklentiler, beklentiler
ömrümüzü yiyip bitirdiler
narince bahçelerinin,
güzel kokuları gibiydiler

Hasan Hüseyin Arslan, 2006 sonbahar Frankfurt’ta Main Nehiri kiyilarinda yaptigim bir gezinti sirasinda yazilmistir. Yani özel birine dogrudan yazilan bir siir degildir, sadece o ana kadar icimde birikmis olan üzüntüleri atmak icin kaleme alinmistir. Saygilarimla....