Dostlarını daima sev, dostu kalbinde sakla,
Birinde bir hata görsen, kendini biraz yokla.
Bilerek kırdığın kalbin, barışması çok zordur,
Çünkü bazı diller vardır, atar zehrini okla.

Yüreğin güzellik dolsun, zalim bir insan olma,
Biri sana yardım etse, yardımdan geri kalma,
Mertler ile arkadaş kal, namert kapısı çalma,
Dostlukların sürsün diye, yeni dostluklar ekle.

Kötü kalpli olanların, kalbi kendine düşman,
İçinde sakatlık varsa, boşa dostluğa koşman.
Dost bağında gül açarsa, olmazsın asla pişman,
Zorda olsan hemen gelir, dostun yolunu bekle,

Bilmediğin bir soruyu, gidip cahile sorma,
Yobazlarla uğraşıp da, fazla kendini yorma.
Kafan dolsun bilgi ile, teknikten geri durma,
Dolu olsun beyin gücün, yeni detaylar yükle.

Kim hatalı kim ne yazar, çok şeyi iyi görme,
Kendi değerini koru, herkese değer verme.
Huyunu bilmeden atın, binip terkine sürme,
Eğer yüksekten uçarsan, yerde atarsın takla.

Güzel sözlü eserler yaz, versin hecelerin ses.
Bazen ince esinti ol, bazen rüzgar gibi es.
Durmadan boş konuşanın, orada sesini kes,
Her lafı göğsüne çekip, olma kimseye kukla.

Dostumun düşmanı olan, benim dostum olamaz,
Dosta saygı göstermeyen, kendi saygı bulamaz.
Kendine dürüst olmayan, dürüst biri kalamaz,
Bazı yollarda gardaşım, biraz bekle durakla.

Sevgi dolu bir deryada, olacaksın kıdemli,
Dostlarınla içtiğin çay, daim olmalı demli.
Diğerinin değil senin, kim olduğun önemli,
Sen kendini iyi taşı, dostlar baksın merakla.

Temiz yaşamın izleri, açmaz bağrına yara.
Dürüstlük hiç uzak değil, kendi kalbinde ara.
Bazı zaman bazı yerde, değersiz olur para,
Bunu bilki onur şeref, ödenmez asla çekle.
*
Şair Aydın Tazegül’ün, uzanır dosta eli,
İncinsende incitme der, Hacı Bektaşı Veli.
Bazan senden akıllıdır, bildiğiniz zır deli,
Akıllı biriyim deme, muhtaç kalırsın akla.

Şair Aydın Tazegül