Üzülme!
Kırılan şey kalbin değil,
Kalbine dar gelen kabuktur
Tohum sancıyı böyle tanır.

Üzülme!
Gece dediğin şey
Işığın hazırlanma hâlidir;
Karanlık, sabahın iç çekişidir.

Bir kapı kapandıysa
Ardında rüzgâr kalmaz sanma;
Kilitlenen yer akıl,
Açılan yer kaderdir.

Sen kayıp dersin
Hikmet isim değiştirir;
Alınan şey eşya,
Kalan şey yol olur.

Üzülme!
Düşüş sandığın zaman
Toprağın seni çağırmasıdır;
Tohum, göğe düşmez.

Gözün görmedi diye
Yol bitmiş olmaz;
Bazı patikalar
Ancak sabırla belirir.

Allah bazen istediklerini değil,
İhtiyacın olanı verir;
Farkı zaman öğretir.

Kırıldığın yerden
İçeri ışık girer;
Acı, kalbin
En dürüst penceresidir.

Her “neden”
Bir “henüz” taşır içinde;
Cevap gecikirse
Rahmet derinleşir.

Üzülme!
Sessizlik terk ediliş değildir,
Dua bazen sözsüz kabul edilir.

Yük sandığın şey
Seni eğmiyorsa,
Olgunlaştırıyordur;
Başak böyle ağırlaşır.

Unutma,
Allah kapıyı kapatırken
Seni dışarıda bırakmaz;
Seni başka bir içeri çağırır.

O yüzden üzülme,
Çünkü bu hâl
Geçmek için geldi...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(5 Ocak 2026)