Hüzün bir perdedir
Hakikati örtmek için değil,
Gözü alıştırmak için
Yoksa ışık ansızın inmez.

Ağırlaşan kalbin
Suçlu sanmasın kendini,
Yüzeyde kimse inci bulmazken

Derinlik böyle başlar.

Hüzün bir perdedir,
Ardında bekleyen seher
Sabırla çağırır seni;
Acele eden göremez.

Her acı bir misafirdir,
Kalıcı sanma;
Konaklar, öğretir
Ve sessizce gider.

Gözyaşı körlük değil,
Arınmanın yoludur;
Bulanık akan su,
Temizlenerek durulur.

Sanma ki suskunluk
terk ediliştir,
Bazı cevaplar
sessizlikte büyür.

Hüzün bir perdedir,
Kalbin tiyatrosunda
Sahne değişirken
ışıklar kısılır.

Kaybolduğunu sandığın an
Yol seni sınar;
Çünkü bulunmak,
Önce kaybolmayı ister.

Allah bazen
sevinci saklar
Kul, aramayı
öğrensin diye.

Yüklenen her keder
Bir ölçü taşır;
Taşıyamayacağın
Hiçbir şey verilmez.

Hüzün bir perdedir,
Çekildiğinde anlarsın;
Acı, seni yakan değil
Seni olgunlaştırandır.

O yüzden
Perdeye kızma,
Oyun orada başlar;
Hakikat, sahnenin ardındadır.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(5 Ocak 2026)