Enkazın altındayım
Üstümde ;tonlarca yük taşıyorum .
Kıpırdamam imkansız,daracık bir alanda sanırım yaşıyorum
Yardım çığlıklarına karışıyor tiz sesim umudumu toplayıp yavrumu yokluyorum .
Vakit belli değil ki;
hep gece hep karanlık
Sesler de cılızlaşmış ,hava soğuk mu soğuk .
“Anne açım,susadım,üşüdüm donuyorum”
Yavrum! uyuma sakın az kaldı kurtulmaya
Yeniden yaşamaya,
hayatı solumaya…
Güçlü duruyor ama, çok fena korkuyorum
Bir nefes uzağımda ölümü kokluyorum…
Acilde bir can için, koşturup duruyorken
Binlerce hasta için ,bir umut oluyorken,
Şimdi
enkaz altında ,yavrumla bir üçgende
Dilimde dualarla
nabzını yokluyorum…
Anne öpsene beni buradan gidesim var
Kollarını açmışlar beni çağırıyorlar…
…….
Üç gün !
Üç gün kucağımdaydı
yavrumun cenazesi
Sarıp ta sarmaladım ama çıkmadı sesi .
Doğduğunda; göğsümde ağladığı an gibi
Ağlattı yine beni
O veda busesini
Kucağımda vermesi …
Kalkar elbet enkazlar silinir gider izler..
Ama hep bir özlemle bitmeyen bir acıyla
Bakar artık bu gözler….