Sen susmayı seçtin.
Anlatmadın…Ağlamadında.
Çünkü sen,
acının paylaşıldıkça azalacağına değil, derinleşeceğine inananlardansın.

Birini sevdin…
Öyle yüzeysel değil,
öyle geçici hiç değil.
Sevdiğinde kök saldın;
umutlarını hayallerine sarıp,
Gökyüzüne bıraktın.

Ama,
Senin kadar derin sevmeyi bilenler olmadı.
Ve sen, bunu kimseye yük etmemek için,
İÇİNE GÖMDÜN.

Çünkü bazen,
konuşmanın bir anlamı olmadığını
anlar insan..

Geceleri herkes uyurken,
Sen hep aynı cümleyi düşündün:
“Ben bunu hiç hak etmedim.”

Ama ,
yine de vazgeçmedin.
Yine de bağırmadın

Oysa sen,
kırıldığında daha da sessizleşirsin.

Çünkü bazen,
konuşmanın bir anlamı olmadığını
anlar insan…

İçinde ,
Koca bir mezarlık kazarsın:
konuşulmayanları,
verilmiş sözleri,
yarım kalan cümleleri…
Helalleşemediğin ne varsa !
bir, bir koyar, Gömmeyi öğrenirsin.

Ve sen her sabah,
hiçbir şey olmamış gibi
HAYAT’a devam edersin.

Çünkü bazen,
konuşmanın bir anlamı olmadığını
anlar insan…

Her gün kendine söylediğin
yalanın içinde boğulursun.
Sanırsın ki, suyun kendisi imtihandır.
Oysa , Yalana tutulmuş bir aynadır
ölüm Çünkü insan, kendine sırlıdır.

Herkesin içinde
Kendi batırdığı bir güneşi vardır;
hani doğmayı unutan…

İşte o zaman anlarsın:
Bir Vedanın gölgesi düşer
vaktinden evvel yeryüzüne ve Susarsın.

Çünkü Bazen
Konuşmanın bir anlamı olmadığını
anlar insan..

İçinde kopan fırtınayı kimseler duymaz.
Her gün biraz daha eksilirsin kendinden
Her gün yalnızlığın
biraz daha derine çöker.
Her gün biraz daha sessizce kanarsın

Ayakta durur, Titreyerek Umutların
Bu yol nereye çıkar, Nerede biter bu yorgun yürüyüş bilmezsin

Sabahların,
silinmiştir Gökyüzünden
Gecenin hükmü sürer yeryüzünde.

Omuzların taşınmaz bir yükle ezilmiştir. yaşamanın bir anlamı kalmadığını
işte o zaman Anlar insan

Çünkü;
Yüreği soğuyanın Savaşı biter
....

Şair Yazar Yakup Ferzan