Beni bu suskunluğun şehrine hapsettin giderken,
Sokaklarında sadece senin sessizliğin yankılanıyor.
Kiminle konuşsam, kimin yüzüne baksam,
Herkes senin gidişini bir sır gibi saklıyor.

Hangi dilde susulur bu kadar büyük bir acı?
Sözcükler anlamını yitirdi senin yokluğunda.
Sen benim en güzel çığlığımdın eskiden,
Şimdi ise boğuluyorum bu sessizliğin sığlığında.

Şehir dilsiz, insanlar sağır, ben ise körüm,
Sen gittikten sonra ışıklar söndü bu kentte.
Hangi sokağa girsem ucu sana çıkıyor ama,
Sen yoksun o sokaklarda, ne dün ne de bugünte.

Susmak, bazen en büyük haykırışmış meğer,
Ben sana susarak anlatıyorum şimdi her şeyi.
Anlamayacağını bilsem de yine de susuyorum,
Çünkü kelimeler kirletiyor bu temiz sevgiyi.

Gözlerindeki o sessiz veda, hâlâ aklımda,
Bir kelime bile etmeden nasıl da yıktın her şeyi?
Meğer susarak da yıkılırmış bütün dünyalar,
Sen bana öğrettin bu acımasız gerçeği.

Suskunluğun şehrinde bir yabancıyım artık,
Kendi evimde bile yerim yok, sığıntıyım.
Sen başka şehirlerde yeni sesler ararken,
Ben bu sessizliğin içinde, eski bir yıkıntıyım.

Anılar konuşmak istiyor, ben izin vermiyorum,
Çünkü konuştukça daha çok kanıyor yaram.
Seninle kurduğumuz o sessiz anlaşmalar,
Şimdi birer birer bozuluyor, kalmadı artık aram.

Bir gün bir ses duyarsan çok uzaklardan,
Bil ki o benim sessizliğimin çığlığıdır.
Sen duymasan da, hissetmesen de olur,
Bu sessizlik, bu aşkın en büyük ağırlığıdır.

Duvarlar üzerime geliyor senin gidişinle,
Sessizliğin sesi kulaklarımı tırmalıyor her gece.
Neden bir kelime bile etmedin giderken?
Neden bıraktın beni böyle, bir bilmece içinde?

Suskunluğun şehri, senin bana bıraktığın miras,
Ne bir ses var içinde, ne de bir yaşam izi.
Ben bu mirasın içinde kaybolup giderken,
Kimse bilmeyecek, kimse anlamayacak bizi.

Şimdi ben de susuyorum, tıpkı senin gibi,
Ama benim suskunluğum, senin gidişine bir ağıt.
Kalemimi bıraktım, kağıdım zaten ıslak,
Bu sessizlik, bu aşka en büyük kanıt.

Suskunluğun şehrinden son kez sesleniyorum;
Git, ama sakın geri dönme bu sessizliğe.
Çünkü ben artık o sessizliği çok sevdim,
Sana yer yok artık bu dilsiz kimsesizliğe.
Cemre Yaman