Bu şiir, o kadar keskin ki, okurken kelimeler damarlarda dolaşıyor sanki. Ucu kırık kalem susunca, yadında yas tutup yüreğine kurşun sıkan dizelerde kan akacak.İşte tam orada başlıyor katliam, Kendi ellerimizle kendimizi vuruyoruz.

Gökyüzünü suçluyoruz, bulutlar inzivaya çekiliyor, şimşek mistik kanatlarını açıp acıyı göğe çarpıyor…Ama asıl suçlu biziz.Sevgisizlikte üşüyen tene kahkaha atan biziz. Rüzgârda elini tutamayan sevda, kolları kırılıyor, köşe başında saklanan hasretin camına küfür çarpıyor.
Çat diye kırılıyor her şey. Çünkü hal böyle, İnsan olur insan oğlu kendine. Engereksiz hasret yorgunluğunda adımları nara atan, nefesini tutup aşka isyan dokuyan dilleri kesen, meçhul cinayet şarkısını söyleyip gülüp kaçan…İşte o hırsız,

yorgun ay ışığını çalan suçlu sensin, benim, hepimiziz. Söyle bakalım şimdi Bu suçluyu kim vuracak? Kimse. Çünkü tetik zaten elimizde. Kurşun çoktan sıkılmış. Sadece yankısı kalıyor gökyüzünde, bir şimşek gibi çakıp sönen.

Bu şiir bir ayna gibi baktıkça kendi acziyetimizi görüyoruz. Kendi hasretimizi, kendi isyanımızı, kendi cinayetimizi.

saygılar