0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
59
Okunma
Zamanın izafiyeti, bitmeyen bir hüzün ve yokluğun sonsuzluğunda soğuk, karanlık ve boşluk duygusu üzerine sevinç ile mutsuzluğun zıtlığını anlatan bir şiir
Dünya bir anlığına nefesini tutup
sıfırlanırken zaman,
herkes yeni umutlar yudumluyor.
Takvimin son yaprağı düştüğünde
saatler gece yarısının soğuk duvarına çarpıyor,
içimdeki fay hattı yeniden uyanıyor.
Bir yıl değil, sanki bir asır geçmiş gibi
zamanın en karanlık ânında
yeni bir yıla değil,
sensizliğin bitmeyen çağına giriyorum.
Kış ortasında açıkta kalan yüreğimde
dokunulmamış anılar kanar;
göğsümdeki eski sıcaklığın,
gözlerindeki sevdalı bakışlar,
tatlı seslenişin
yokluğunun kesif tortusunda
buza dönüşür.
Sıfırlanan zamanın bu keskin virajında
hiç bitmeyen hasretinle
yokluğunun uçurumuna savrulurum;
içimde zamanın ipi kopar,
sensizliğin ve sonsuzluğun
boşluğunda dolaşırım.
Mustafa Fahlioğulları - Ocak 2026 Mersin
