0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
146
Okunma

Bu şiir, insanın duygusal evrelerini ve yalnızlıkla başa çıkma biçimini, varoluşsal bir farkındalık ve melankolik bir tonda işlemekte olup, sonsuzluğun doğaya sığınışta olduğu temasını işlemektedir
Aşk hızla akan bir nehir
bazen içindesindir bir zaman,
bazen senin içinde akar durur uzunca bir zaman
Yıllar akarken hızla ve habersiz
yankılanan sesler gibi
silik anıların gölgesi kalır geride,
zamanla kaybolur tanıdık yüzlerin izi
yaşanmışlıklar, yürek sarsıntıları, kırıklıklar
ve derinden duyumsanan tutkulu aşklar
Yüreğinin derin vadilerinde aşk,
çağlayan olup hızla akarken bir zaman,
sonsuz çalkantıların durulduğu
akıntının sığlaşıp sakinleşerek dindiği
bambaşka kurak bir dünyaya dönüşür
Gitgide heybetiyle kendini var eden
zorunlu bir dayatmanın adı olur yalnızlık,
kaçınmak olanaksızdır çünkü kaderin olur,
uçsuz bucaksız gökyüzünün sığınağında
artık kendi gölgenle konuştuğunu bilmezsin bile
Terk etmeyi bilmeyen tek dostun olur doğa,
yalnızlık senfonisinin zengin armonisinde
her zaman sarıp sarmalayan,
sessizliğin bile sesini esirgemeyen,
her tohuma can veren güçle
yaşamı yeşertip ışıtırken ısıtan
ve kaçınılmaz ölüm gerçeğiyle kucaklayıp
yaşamdaki en mutlu sona bir yer açan,
samimi bir sevgilinin bağrı gibi
Bitimsiz bu dost muhabbetinden
payına düşen de olur mutlaka;
sonsuzluk, suskunluk, yokluk
ve unutulmuşluk,
hepsi bu...
Mustafa Fahlioğulları - Mayıs 2025 Mersin