Bilmiyorum.

Yeni yıl dedik, 2026 dedik…
Ama bazı şeyler hiç değişmiyor.
Yeniden koza olabilmek için
yeni bir mevsim gerekir
hayatı yenilemek için..

Hayat insana bazı şeyleri
Altın tepside sunmuyor
Tepsiye de koymuyor ayrıca,
İstemek, çok istemek gerek

Yani, bütün bunları şimdi
Şu an hissediyor olmam
Beni üzmüyor;
Alınganlıkta yapmıyorum
Ne yorgun ne de sarhoşum
Hiç sarhoş olmadım,
Bu yüzden de sarhoşluğum
Geçsin diye de beklemiyorum.

Serin bir hava var dışarıda,
Gecenin bu saati her zaman sessiz
Ay ışığı ne kadar aydınlatıyor sokağımızı,
Sokak lambaları yanıyor
Bu yüzden mi sokaklar aydınlık;
Bilmiyorum,
Yıldızlar hiç olmadığı kadar uzak
Pek çok şey uzaklaşıp gitti benden,
Ben de uzaklaştım ama şikâyetim yok,
var mı, onu da bilmiyorum?.

Belki çok boş bir konuşma
belki de bütün bu konuşmaların
hepsi çok gereksiz şeylerdir,
O da olabilir, onu da bilmiyorum
Bildiğim tek şey…, bilmiyorum.

Bazı şeyleri yazmak daha kolay oluyor,
belli bir yaştan sonra
hele de benim gibiler için
Kendini ifade edemeyen,
konuşmak için fırsat kollayan
ama o fırsatı bulamayan biri olarak


Ve bazen… en samimi olduğumuz an, “bilmiyorum” dediğimiz andır.
2026’nın ilk şiiri, gece yarısı serinliğinde yazıldı.
Ay ışığı sokakları aydınlatıyor, yıldızlar uzak,
ben de biraz uzaklaştım her şeyden.
Şikâyetim yok.
Var mı? Onu da bilmiyorum.
Bilmiyorum
Gündüz Yavuz..