Gölgede yaşamayı öğrendim önce;
Işığa alışmak kolaydır da
Gölgenin sesini duymak zordur.

Bir karanlık yürür içimden,
Kendime dair ne varsa
Onunla yüzleşince anlardım.

Gölge, bendeki perdeymiş meğer,
Aşk dokunmadan kalkmazmış.
Gecenin ardında saklı bir sır gibi
Sükûtun içinden bir çağrı yükseldi:
“Bana gel ama benliği bırakarak.”

Düştüm içime;
Ne yollarda bir iz kaldı
Ne adımlarımda bir ses.

Sessizlik çınladı gönlümde,
Her çınlayış bir dua oldu
Her dua bir kapı araladı.

Gölgeme baktım uzun uzun,
Benden kaçmayan tek sadık dostmuş.
Ama hakikate yürüyenin
Gölgeye de vedası gerekmiş;
Çünkü aşkın ışığında
Gölge barınamazmış.

Bir ateş değdi kalbime o an,
Adını koyamadığım bir sıcaklık;
Ne yakıyor ne öldürüyordu,
Sadece yeniden var ediyordu beni.
Aşkın ateşi,
Benliğimin karanlıklarını içten içe eritti.

Sonra bir devran başladı ruhumda;
Dünya dönmüyordu artık,
Ben dönüyordum dünyanın içinde.
Her dönüşüm bir perdeyi kaldırdı,
Her perde ışığa biraz daha yaklaştırdı.

Gölgelerimi bir bir bıraktım ardımda,
Her biri geçmiş hâlimin yorgun nefesiydi.
Aşk dediğin öyle bir ırmak ki
Kir tutmaz, iz saklamaz, yük taşımaz;
Sadece aktığı yere kendi ışığını bırakır.

Ben de aktım o ırmağa,
Suda kendimi değil
Hakikatin yansımasını gördüm.

Aynalarda kaybolan yüzüm
Aşkın gözünde bir noktaya dönüştü
Ne eksilen ne çoğalan.

Ve bir ses yükseldi,
İçimin en sessiz köşesinden:
“Gölgede yaşamak karanlığa mahkûm olmak değildir;
Gölge, ışığı arayanın ilk durağıdır.”
O gün öğrendim ki
Karanlık, ışığın habercisidir aslında.

Her adımda biraz daha şeffaflaştı gönlüm,
Her şeffaflıkta hakikatin nefesi duyuldu.
Gölgeden gerçekliğe yürüyen bir çocuk gibi
Bütün korkularım bir çiçeğe dönüştü;
Aşkla sulandıkça açan bir çiçeğe.

Gölge beni bırakmadı,
Ben gölgeyi bıraktım.
Aşkın güneşi içime doğunca
Nerede dursam ışığa dönüştüm,
Nereye baksam O’nu gördüm.

Ve anladım:
Gölgeden kurtulmak
Güneşe koşmakla olmaz;
Güneşle bütünleşmekle olur.
İşte o bütünleşme anı,
Aşkın bana en sessiz armağanıydı.

Şimdi bilirim ki
Gölgede yaşamayı bilen
Işığın dilini daha derin duyar.
Ve ben,
Gölgemin sustuğu yerde
Aşkın konuştuğunu gördüm.

Gölgede yaşamak,
Aşka yürüyenlerin yazgısıdır.
Işık olmak,
Aşkta yok olmayı bilenlerin imzasıdır.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(31 Aralık 2025)