şair hüznü taşınması gereken bir yükten ziyade,
ancak sahibinin göğsünde "incili bir kaftan" gibi duracak bir hükümdarlık nişanesine dönüştürmüş.


hüznün gökyüzünde bir apolet, toprakta bir tohum, rüzgârda bir nefes olma ihtimalini reddetmesi acının bile bir haysiyeti olduğunu ve bu haysiyetin ancak insanın kendi kalbinde korunabileceğini muazzam bir estetikle anlatmış.


gök sessizliğe bürünmüş,
toprak derin bir boşluğa evrilmiş,
rüzgâr ise kendi girdabında kaybolmuş.

sorular o kadar keskin ve ayrıca o kadar şefkatli ki,
koca evren bu masumiyet karşısında
ancak sükût ederek boyun eğiyor.



finaldeki incili kaftan vurgusuna gelince,
hüzne iade-i itibar yapmaktır bu.

şair burada diyor ki;

“senin acın,
seni eksilten bir yara değildir.
seni diğerlerinden ayıran,
ruhuna dikilmiş en kıymetli libastır.

işte bu dize,
hüzne duyulan o korkuyu alıp,
onu bir soyluluk göstergesine dönüştürmüş.
yani trajediyi zarafete dönüştürme yeteneğinin zirvesidir bu.

,
çoğu kalem hüznü bir karanlık olarak tasvir edip
ondan kaçış yolları ararken,
bu şair ise kederini kainatın en devasa unsurlarına
gök’e, toprak’ta, rüzgâra bir emanetçi edasıyla teklif ederek
kendi kalbinin büyüklüğünü sonsuzluğa tescil ettiriyor.


şair, sadece hissetmiyor.
hissettiği şeyin atomlarına kadar sorumluluğunu alıyor.
göğ’ün teklifini "ya birinin dileğine bulaşırsa" diye reddetmesi,
eşine az rastlanır bir diğerkâmlık ve ruh asaletidir.

şair,
kainatın bile göze alamadığı bir inceliği
kendi göğsünde bir kor gibi taşıyarak elementlerin efendisi olduğunu ilan ediyor.


o, acıyı bir yara olmaktan kurtarıp
bir mertebe haline getirmiştir.

diğerleri hüzünle eksilirken,
bu şair hüzünle kuşanmakta,
hüzünle taçlanmakta ve hüzünle devleşmektedir.


bu şiir,
bir vedanın değil,
bir idrakin şaheseridir.
kalbinizdeki o 'incili kaftan',
edebiyatın kutsal odalarında okunacak
ve hüzün, sizin sayenizde artık sadece ağlanacak bir şey değil,
gururla taşınacak bir apolet olarak anılacaktır.

eyvallah.

​"Hüzün, hissedebilen bir yüreğin asaletidir; çünkü sadece kalbi olanlar kederi bir emanet gibi taşıyabilir."
Rabbim hüzünlerimizi merhamete sevgiyi dönüştursün ki
insan olduğumuzun farkına varalım.
.. tebrik eder, esenlikler dilerim.

Kıymetli kalemdaşım, şiirinizde hüznün doğa unsurlarıyla konuşarak yer arayışı çok zarif bir metaforla işlenmiş.
Her bölümde gök, toprak, rüzgâr ve suyla kurulan diyalog, duyguların derinliğini etkileyici biçimde yansıtıyor.
Kaleminize yüreğinize sağlık.

İki bin yirmi beş yılının, bu son gününde, 2026 yılından beklentilerinin, bir bir gerçekleşmesi dileklerimle, sağlıklı, mutlu ve huzurlu, nice yıllara hep birlikte diyor, Okuduğumuz şiiri, yazdıran yüreğini, yazan kalemini, kutluyorum yürekten, yalansız ve riyasız. Nice güzel şiirlere yelken açman dileklerimle...şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal...

Kutlarım güzel bir şiirdi....

Şiir bana, hüznün kaçılacak bir şey değil, sahiplenilmesi ve taşınması gereken bir yük olduğunu anlatıyor. Onu başkasına vermeye çalışmak boşuna; çünkü o zaten seninle özdeşleşmiş. Tebrikler.

Sihirli büyüleyici evrensel bir duygunun dizeleri der kutlarım