ACELEYE DAİR

İnsan aceleden yoğrulmuş derler,
Kalbine korkuyu mühürler yıllar.
Bir sonu düşünür, ömrü heceler,
Endişe dediğin içimizde var.

Koşar da nereye, bilmez yolunu,
Vakit bir su gibi taşar elinden.
Unutur aynada kendi yüzünü,
Bakmaz göz önünde duran halinden.

Mars’ta bir can arar, gökte iz sürer,
Yerdeki canları görmez gözleri.
Komşusu aç iken bağış diz çöker,
Yakını unutur, uzak sözleri.

Bir selam yük olur dile, ele zor,
Tebessüm sanki borç, gönül suç gibi.
Haklıyken özrü ağır sanır gurur,
Merhamet mahkûm, şefkat kaçkını.

Oysa iyilik tam yanı başında:
Bir çocuk gülüşü, bir sıcak bakış.
Bir anne sesinde, bir dost aşında,
Bir yetim duası, bir ince alkış.

Acele et insan, ama hayra koş,
Bir selam, bir sadaka, bir hâl için.
Gönül almaya bak, kibri yere boş,
Ömür dediğin anlık bir yol için.

Bil ki bu âlemde ne varsa fanî,
Şan, servet, unvan zamanla silinir.
Tereken kalırsa merhamet yani,
Son nefeste insan onunla bilinir.

Der ki bu sözü bir gönlü mahzunî,
Söylerken yüklenir kalbe bu hâli:
Acele et hayra, ey insanoğlu,
Bunu yazdı gönlün mahrumu Mahrumi.




ON HASTINESS

They say man is molded by haste,
Years seal fear in his heart.
He contemplates an end, spells out his life,
Anxiety is within us.

He runs, but doesn’t know where,
Time overflows from his hands like water.
He forgets his own face in the mirror,
He doesn’t look at his own state before his eyes.

He searches for a life on Mars, tracks in the sky,
His eyes don’t see the lives on Earth.
He kneels in forgiveness while his neighbor is hungry,
He forgets those close to him, and words from afar.

A greeting becomes a burden on the tongue, difficult to bear,
A smile is like a debt, a sin on the heart.
Pride considers an apology too heavy when one is right,
Mercy is condemned, compassion is a fugitive.

Yet goodness is right beside him:
A child’s smile, a warm glance.
In a mother’s voice, in a friend’s meal,
An orphan’s prayer, a gentle applause.

Hasten, O human, but hasten to do good,
For a greeting, a charity, a blessing.
Seek to win hearts, cast aside pride,
For life is but a fleeting journey.

Know that everything in this world is transient,
Fame, wealth, titles are erased with time.
If anything remains as an inheritance, it is compassion,
That is how a person is known in their last breath.

A sorrowful heart says this,
While speaking, this state weighs heavily on the heart:
Hasten to do good, O humankind,
This was written by the deprived heart of Mahrumi.