Varlığın bir zamanlar içimde
sessiz bir ateşti,
şimdi küllerine basıp
yürümeyi öğreniyorum.
Anlatamadığım
hisler vardı ya hani,
meğer sen hiç
dinlememişsin.

Bakışlarının aydınlattığını sandığım karanlıklar
aslında sen gidince daha da netleşti.
Dokunduğun yerler
güvenli sanıyordum,
oysa en savunmasız bıraktığın limanlarmış.

Yaklaştıkça
kaybolduğumu fark etmedin,
tutundukça
yalnızlaştığımı görmedin.
Ben karmaşanın ortasında sana sarıldım,
sen düzenini bozmamak için beni bıraktın.

Sevgi bazen uçurur derler,
beni zincirleyen de sen oldun.
Çelişkilerimin ortasında gerçek sandığım şey,
meğer alışkanlıktan ibaretmiş.

İçimde sana sakladığım cümleler vardı,
şimdi hepsi suskun birer tanık.
Sonsuzluk sandığım her adımda
yalnız yürüdüğümü öğrendim.


Tutku özgürlük değilmiş her zaman,
bazen insanın kendinden vazgeçmesiymiş.
Bunu seninle anladım,
bedeli ağır ama dersi
net bir şekilde.

© Fatih Bilen | Tüm hakları saklıdır.