Babalar soğuk gibidir,
Sesi kalın, yüzü sert.
Kimse bilmez geceleri,
Kalbinde kopan fırtınayı elbet.


Konuşmaz derdini kimseye,
Yük olur sanır her söz.
Ama bir evlat üzülünce,
Dağ gibi çöker omuz omuz.


Babalar soğuk gibidir,
Lakin içerden ağlar.
Gülmez her zaman yüzü,
Kalbi sessizce kanar.

Seviyorum demez belki,
Ama canını adar.
Babalar soğuk gibidir,
Lakin içerden ağlar.


Ellerinde nasır vardır,
Hayat kazınmış avcuna.
Bir “iyiyim” der geçer,
Kendi acısını gömer zamanına.


Bir kez sarılsa yeter,
Dünyayı unutur an.
Bir evlat gülümsesin diye,
Ömrünü verir hiç sormadan.


Babalar soğuk gibidir,
Lakin içerden ağlar…


Bir gün anlarsın sessizliğini,
Geç kaldım dersin ama…
O hep senin için durmuş,
Kendi hayatını yakarak sana.


Babalar soğuk gibidir,
Lakin içerden ağlar.
Mezarı bile susar belki,
Ama sevgisi hep yaşar.


Bir baba…
Sessiz bir kahraman.