İçime çöken harfler var bu gece,
Ses değil, yankı değil;
Bir suskunluğun gölgesi sadece.
Kelime olmaktan vazgeçmiş cümleler,
Kalbimin duvarına yaslanıyor.

Şehir yine karanlık
Ama bu kez ışık dışarıda değil;
İçimde sönen bir alfabe var.
Hangi harfe dokunsam
Bir hatıran kanıyor...

Adını yazmayı denedim rüyama
Harfler birbirine küstü,
İki suskun harf arasında
Kırık bir kalp işareti kaldı sadece
Dil, seni söyleyemeyecek kadar yorgun
Bu gece...

Bir dua gibi başladım cümleye
Ortası günaha saptı,
Sonu sessizlikle mühürlendi.
Meğer bazı kelimeler
Af edilmeden bitermiş
Geç olsa da öğrendim,
Sen gidince...

Gamzene benzer bir boşluk var içimde,
Gülüşten arta kalan bir çukuru
Ne toprak dolduruyor,
Ne zaman...
Sadece ben sığıyorum oraya...

Kalemim yazmıyor artık,
İçime akıyor.
Mürekkep değil bu,
Eksilen bir benlik
Satırlara sızıyor.

Bir harf düşüyor geceden,
Ardından bir diğeri…
Cümleler çöküyor içime
Bir bina gibi
İçinde hâlâ sen varken...

Kimse duymuyor bu sessizliği,
Çünkü sesim yok.
Harflerim var sadece;
Onlar da içimde göçük altında
Seni anıyor.

Eğer bir gün okursan bu şiiri,
Bil ki yazan ben değilim.
İçime çöken harflerdi
Ve ben,
Sadece yıkıntıyı sevdim...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(25 Aralık 2025)