Nihal,
adın zihnime düştüğünde
yalnızlık iptal edildi.
O günden beri odamda bir nefes fazla,
bir susuş eksik.
Mesaj yazıyorum, siliyorum,
parmaklarım seni benden saklıyor
kalbim seni benden çalarken.


Ses tonun…
bir ayetin tekrarı gibi,
duydukça derinleşen,
anlamını saklayan.
Yürüyüşün vakur bir dua,
susman en tehlikelisi;
çünkü sustuğunda
içimdeki bütün kapılar
aynı anda açılıyor.


Nihal,
her şarkı seni bilmeden sana benziyor artık.
Bir makam omzuna değiyor,
bir söz beline dolanıyor.
Kendime kızıyorum seni düşündüğümü fark edince,
ama nefsim seni zikre bağlamış,
aklım çoktan
senin dergâhında geceliyor.


Zihin kiracıyı kabul etti,
adı sen,
kirası uykusuzluk.
Gece uzadıkça
bedenim değil
niyetim sana yaklaşmak istiyor.
Bu arzuda edepsizlik yok,
yalnızca
yaratılışa çok yakın bir titreme.


Nihal,
henüz adını koymadık bu hâlin
ama kalbim defter tutuyor.
Bakışlarının arasına sıkışmış
bir kıyamet ihtimali var.
Eğer dokunursan
dünya susacak,
eğer susarsan
ben biraz daha sana dönüşeceğim.