Nazari Mecmua’nın Dibacesi (Tercüme)

Hamd ve övgü, aşkı bir imtihan, bu imtihanı da bir yol ve hidayet vesilesi kılan Allah’adır. Salât ve selâm, ölümü ve dirilişi tek bir sırda birleştiren Peygamber’e olsun.

Bu mecmuada bir araya getirilen iki gazel, maşuğun matemi konusundadır. Bunlardan ilki asıl gazel olup yok oluş ve fanilik hâlini dile getirir; ikincisi ise ona nazîre olarak, yokluğun içinden doğan kalıcılığı ve manevî dirilişi işaret eder. Sözlerde farklılık, anlamda ise birlik vardır.
Bu beyitler bir yakınma için değil; benliği eriterek Hakk’a doğru yürüyüşün bir sembolü olarak söylenmiştir. Okuyan, dış anlamda takılı kalmayıp derin manaya yönelsin.

Gazel-i Mâtem-i Ma‘şûk / Nazîresi (Tercüme)

Bir an içinde, hayal sanılan kavuşmanın nefes bağı koptu;
Varlık ve bozuluş aynası, güzelliğinin gölgesini kanla yansıttı.

Bir vakit geldi, baharın sönüşünden doğan ayrılık ufku kararttı;
Eşyânın sureti yetim kaldı, hatıraların meskeni viraneye döndü.

Bir gün, anlamların güzellik güneşi batışa geçti;
Manaların kavranışı, karanlığın içine sürüklendi.
Hayalin aydınlığı soldu, anlayışın bülbülü sustu;
İşaret dili kırıldı, sözün cevheri yere düştü.

Varlık bedenden el çekti, ruh görünmeyen âleme doğru yol aldı;
Bu dünyada hayat küle döndü, son anlamı ahirete kaldı.

Ayrılığın toprağında, hayalden örülmüş varlık bağı çözüldü;
Geriye yalnızca, varlığa yönelmiş titrek bir secde gölgesi kaldı.