Bir badı seher geçti gitti başımdan,
Saçlarımı titreterek.
Ey gafil gönül, ne bulursun mazide hep düşünerek…

Terinos kalktı ayağa,
Tontonitos birden zıplayarak peşinden fırladı sokağa.
Rüzgâr fısıldadı eski günleri yapraklara.

Gözleri semaya daldı,
Dalgalar bir sır, köpükler sardı her yanını,
Ve Terinos gülümsedi:
“Uyan, gönül, uyan, bitmesin bu yaz saltanatı.”

Başını salladı, saçları rüzgârla dans etti,
Küçük bir kahkaha yayıldı havaya.
Bir ıslak damla yüzüne vurdu,
Başladı ağlamaya…

Mevsim döndü, biz bize kaldık bu sevimli yarımadada.
Yaz gelene kadar kayıplar olsa da ayaktayız.
Bak, ayakta…

Bu yaz, şu pencerede fotoğraf çektirmiştik,
Bir anı dondurulmuş gibi,
Güneşin ışığı saçlarımızda,
Rüzgârle karışmış gülüşlerimiz ve güzel manzara.

Misafirler gitti, baş başa kaldık eski dostlarla,
Çaylar yer değiştirdi dondurmalarla,
Tatlı bir hüzün yayıldı akşama,
Ve Terinos, huzuru her yudumda hissetti ince belli bardakta.

“Badem getir,” dedi Keliternos,
“Vakit geçsin,” diye.
Ve Terinos, o küçük isteğe gülümseyerek,
Bademleri aldı, tatlı bir an daha ekledi akşama…