Şiir, "Ben"i yok etmeden "Biz"i kuruyor. Aşk, nefret edilecek bir zincir değil; yaşanacak bir mucize. Okurken hissedilen:
"Sensiz her şey eksik, ama sen varsan – her şey fazla."

Bu duygu, ne melankoli, ne coşku; bir tür kutsal huzur.
Sevgili, tanrı değil; ama şairin tanrısı olmuş.

saygılar

Ne güzel dokunmuşsun kelimelerinle hayata…
“Yar” dedikçe, yalnızca bir sevgi çağrısı değil,
aynı zamanda ruhun en saklı köşelerine uzanan bir köprü kurmuşsun.
En çok ismin, en fazla cismin, en yerinde varlığın…
Her biri bir müzik notası gibi düşüyor dizelerine,
sol yanına dokunuyor, okura da bir titreme bırakıyor.
Öyle bir varlık ki senin şiirinde,
dokunduğunda zamanın bile durduğu bir an oluyor.

Her gün gözlerin, ikide bir sözlerin, her zaman varlığın…
Sanki bir bahar sabahı, uyanırken ilk gördüğün güneş ışığı gibi
tüm zihni sarıyor; insanın kendini bulduğu bir an gibi…
Ve “değer sol yanıma” diyorsun;
öyle doğal, öyle samimi ki, okurken
okur bile kendi sol yanına elini götürüyor,
varlığınla bütünleşiyor…

Attığın her adım, konuştuğun her kelime, sustuğun her cümle…
Bütün bir şehir gibi iz bırakıyor, ama öyle sessiz bir şehir ki
kimse fark etmiyor, ama sen biliyorsun…
Ve işte bu izler, şiirinin ruhunda yol gösteren yıldızlar gibi parlıyor.
Ne düşünsen ana fikrin, nereye baksan güzel manzaran,
nerede sabahlasan ışıldayan güneşin…
Varlığın oluyor her yerde, her an, ve biz sadece bakıyoruz, hayran hayran.