SESSİZ KABULLENİŞ

Meğer çok safça bir sessizliğe inanmışım.
Oysa kırık aynalar bile bizi bir bütün sanmıştı.
Bir anın içinden geçerken,
zamanın soluğu bile kesilmişti.

Sözcükler
dudaklarımda kar taneleri gibi; öpülmeden eriyip,
iz bırakmadan kanatımıştı.

Kim bilir belki bir yanılgıydı benimkisi.
O gece,
yıldızlar kayarken gökyüzünde,
“Ölünceye kadar” diye
dilekler tutmuştum.

Yazık…
Unutarak ettiğin yeminleri
bıraktın ellerimi.

Meğer ömrümden kayıp giden yıldızlar değilmiş,
yıldızlarda kendini arayan sen
ve adına yazdığım şiirlermiş.

Alıştım artık.
Hem gidenin ardından ağlamak yakışmaz bana.
Ve
eskisi gibi umut etmek,
adını anmak
ve seni hatırlamak hiç yakışmaz.

Anladım ki sessiz bir kabullenişti benimkisi.
Çünkü
bazen kaybolmak da aşka varış biçimidir.
Değil mi?
Ne güzel kaybolduk bir anın içinde,
birbirimize benzeyen iki yabancı gibi.
Ama bu kadar yabancıyken biz,
aşka varış mümkün değil.
Bil istedim.

Efkan ÖTGÜN©