Belki de biz, kendi hayatımızın dereleriyiz.
Bazen durgun, bazen taşan…
Ama her birimiz, bir Aşıklar Deresi gibi, geçmişten günümüze,
Hatıralarla, acılarla ve sevdayla akar dururuz.

Dünya, bir köprü gibidir:
Kimi zaman geçilmez, kimi zaman yıkılır, kimi zaman ise ayakta duran tek bir taşın üstünde dengede dururuz.
Ve o taş, senin o köpüğün, senin o bakışın, senin o sessiz sabrındır.

Sevda, sadece dudaklarda değil;
Gözlerde, taşlarda, taşkın derelerde ve geceyle gündüz arasında kalan bir anın içindedir.
Ve biz, o anı arayan, o anı yaşayan insanlar,
Seninle, senin suyunla, senin rüzgarınla büyür, serpiliriz.

Unutma ki, dereler gibi biz de iz bırakırız;
Kimisi susar, kimisi coşar, kimisi ise sessizce akar ve geriye sadece hatıra kalır.
Ama sen… sen, Aşıklar Deresi, sen geride bıraktığın her damlada aşkın, şiirin ve zamanın en güzel izini taşırsın.


Sevgili Üstad,

Kaleminle Karadeniz’in en derin sularına daldın,
Ve bizleri, her bir taşın, her bir köpüğün arasında dolaştırdın.
Çok uzun yıllar seni ve şiirini okuyacak, seni sevecek gönüller vardır hâlâ.

Her bir mısran, sanki denizle gökyüzünün öpüştüğü bir an gibi,
Hem mest ediyor, hem düşündürüyor, hem de gülümsetiyor.

Tebrik ederim, üstad;
Sözlerin sadece okunmak için değil, yaşanmak ve hissedilmek için yazılmış.
Kalemine sağlık, ruhuna şükür…