[ /
(YAŞIYORUM SESSİZ SESSİZ)
I.
Yalnızlık;
taş duvarlarda yankılanan bir fısıltı gibi,
ama bazen,
çatlaklardan sızan bir ışık ürperti.

Umut;
karanlığın içinden süzülen ince bir ses,
konuşmaz,
ama varlığıyla sessizliğimi eritir gibi.

Yürüyorum;
ayaklarımda geçmişin tozu,
ama önümde
henüz doğmamış bir günün soluğu.

II.
Bir pencere;
gökyüzüne değil içime açılır.
Ve orada
titreyen bir düşünce, geçmişime sarılır.

Kelimeler;
sessizliğin içine düşen yağmur damlası gibi
soğuk ve yalnız hecede,
bütünleşip bir tümce olamazlar bir dizede.

Yalnızlık;
bazen en sadık yoldaş gibi susar.
Ama umut,
bir gün veda edeceğimi gözleriyle yazar.

III.
Gecenin en derin yerinde,
bir düşünce yürür çıplak ayakla içimde.
Ne tam karanlık,
ne tam aydınlık- arada bir yerde.

Umut;
zamanın kıyısında ince bir iz.
Ve ben,
geçmeyen acılara bile sarılmayı öğrenmiş
yaşarım sessiz sessiz.


Yalnızlık;
bir boşluk değil artık,
bir iç bahçe belki.
Sessizce yeşeren ağaçlı ve çiçekli.

BAHRİ GÜVEN 26.10.2025