Bir rüzgar esti geçti, ışıksız sokaklardan
Gözyaşımı kalbimle ölçüp tarttım bu gece
Nefesini bekledim adressiz uzaklardan
Yokluğunun üstünü örtüp yattım bu gece

Kurt kapanı saatlerde çabam derbeder kaldı
Mutluluktan geriye ıslak bir keder kaldı
Hafızam iflas çekti hayalim bodur kaldı
Hesaba gelmeyecek neler ettim bu gece

Ruhumdaki depremi astım keder ipine
Çelik engeller ördüm hurinin ekibine
Gül kurusu sevgili gayrisinden bana ne
Aşk neydi acı neydi karıp kattım bu gece

Böyle bir özlemenin yaşanmadı beteri
Korkularım çıldırdı yandı vefanın yeri
Hayalinin gezdiği soluksuz perdeleri
Çaresiz üzülerek çekip yırttım bu gece

Ne yardım kabul ettim, ne vicdan ne merhamet
Bilal -im umut öksüz bekleme bir keramet
Yol mu var, can mı kaldı, harcandı iyi niyet
Hüzünler deryasına dalıp gittim bu gece... Bilal Karaman (Bilal -i)