Bu şiir, Halil Şakir Taşçıoğlu’nun kaleminde bir toplumsal vicdan muhasebesi. “Doğruya doğru” diyerek başlayan çıkışı, aslında tam da halkın dilinden konuşan, yalın ve aynı zamanda sert bir hiciv niteliğinde. Şair burada poetikasını, yani yazının arka bahçesini, hakikati söyleme mecburiyetine dayandırıyor. Kendi bakışında şiir, bir süs değil; bir uyarı, bir ikaz, bir tokat. Bu nedenle dil keskin, imgeler doğrudan, mısralar sarsıcı. Poetikanın özü şu: toplumsal çürüme, dini istismar, adaletin yokluğu, doğanın hoyratça tüketilmesi… Bütün bunların karşısında susmak değil, söylemek vardır.

Şair, bir yandan yalanın ve fesadın ülkeyi sardığını dile getiriyor; diğer yandan Kur’an’ın hükümlerinin hayatın dışında bırakılışına işaret ediyor. Burada özellikle “Allah ile aldatmış tüm cahili” dizesi, çağdaş bir hicvin en sert örneği. Bu ifade, dinin özüyle siyasetin menfaat uğruna iç içe geçirilmesini, sahte dindarlığı ve sahte ahlakı teşhir ediyor. Böylece şiir, yalnızca bir estetik metin olmaktan çıkıyor, adeta bir halk kürsüsüne dönüşüyor.

“Zeytinliği kökleriyle hep yedik” dizesi, şiirin ekolojik boyutunu açığa çıkarıyor. Peygamber’in “Kıyameti görseniz bile bir ağaç dikin” hadisine gönderme yaparak, bugünün ikiyüzlülüğünü, çevre talanını ve doğanın hunharca tüketilişini hicvediyor. Bu da şiirin sadece siyasî ya da dinî alana değil, insanın tabiatla ilişkisine de dokunduğunu gösteriyor. Yani şair, “yanlış neredeyse” oraya okunu çeviriyor.

Bir başka dikkat çekici yön ise, şairin toplumun suskunluğuna duyduğu öfke. “Mazlum susmuş, katil berhudar olmuş” dizesi, günümüzün en yakıcı eleştirilerinden biri. Bu ifade, adaletin ters yüz edilmesini, suçlunun güçlü, mağdurun sessiz olduğu bir dünyayı resmediyor. Burada şiir, bireysel bir serzeniş değil, toplumsal bir ağıt ve isyan hâline geliyor.

Son kıtada “Söylemesi benden, doğru ya doğru…” ifadesi ise hem bir meydan okuma, hem de halkın bilincine hitap eden bir sesleniş. Bu cümleyle şair, hiçbir süsleme yapmadan, hiçbir kıvırmaya girmeden çıplak gerçeği söylüyor. Bu yalınlık, şiirin bütün ağırlığını artırıyor; çünkü hakikatin karşısında kimsenin sığınacak bahanesi kalmıyor.

Özetle, bu şiir bir vicdan çığlığıdır. Hem hiciv hem ağıt, hem uyarı hem öğüt niteliğinde. Şair, halkın duygusunu söze döküyor; korkusuzca söylüyor; dinin özünden, doğanın hakkından, adaletin terazisinden sapmayı teşhir ediyor. Ve belki de en önemlisi, son dizesinde olduğu gibi, bütün cesaretiyle şu mesajı bırakıyor: “Ben söyledim, gerisi size kalmış.”

İşte bu yüzden, “Doğruya doğru” yalnızca bir şiir değil, aynı zamanda bir toplumsal sorumluluk beyannamesi gibi okunmalı.

Vesselam

Ser Feyzlizof Delibal Hazretleri namı diğer Celil ÇINKIR

hocam muazzam ir söyleyiş
ne söylesem bir eksik kalacak
bir imzalık yer varsa şiirin gölgesinde
talibim o yere....

saygıyla eğiliyorum kaleminize hocam
susmasın gönül sesiniz

Katili Cebir Tutanak Defteri
Sağ ve sol Kiramen Katibin’ler
Vaktinde önce oluşturulmuştur


Millet kahrolsun İsrail diyeceğine
Neden ?
Ya Kahhar kim kime zulme ediyorsa
Onu kahret demiyorlar 😶🌫


Yok Müslümanlar galip gelecek
Yok Yahudiler yok Hıristiyanlar


İnsanın algısı ne çok kör sağır ve dilsiz


Ya Kahhar!
Kim kime zulm ediyorsa onları kahret
Amin


Saygılarımla Ağabey
Şiir asildi ve haklılıkla işlenmişti