Zamanın sonsuz döngüsünde, bazı ruhların kaderi hep aynı sahneleri tekrar görmekti. İnsan buna “dejavu” dedi; oysa mitlerde bu, ruhların eski yolculuklarının yankısı olarak anlatılırdı.

Tanrılar derdi ki:
Her ruh, dünyaya indiğinde unutkanlığın suyundan içer. Ama bazen bir damla eksik kalır; işte o zaman, insan aniden bir anı hatırlar gibi olur.

Bir çocuğun gülüşünde eski bir baharı,
Bir sokağın taşında eski bir imparatorluğun gölgesini,
Bir göz bakışında daha önce yaşanmış bir aşkı hisseder.

Mısır’da dejavu, Osiris’in zaman halkaları ile açıklanırdı;
Yunan’da, Mnemosyne’nin kayıp hafıza iplikleri ile;
Hint’te ise bu, samsara çarkının çatlaklarından sızan bir ışık sayılırdı.

Mitlere göre dejavu, insanın ruhun ezelîliğini hatırlamasıdır.
Bir tür “uyanış”tır; ruhun sana fısıldadığı:
“Burada daha önce bulundun.
Bu yolu daha önce yürüdün.
Bu sevgiyi daha önce yaşadın.”

Ve işte o an, insan kendini hem zamanda kaybolmuş,
hem de zamanın ötesine geçmiş hisseder.


yürek kıyısında bekleyen ince bir çığlık gibi dokunur an ve zaman
o gün akla düşer
unutulan sessizliğin arasında zarif bir huy gibi bir şey bu durup durup konuşur daha önce yaşadın der.




?¿