İntihâ bulmaz sandım azabım.
İnkırâz bulmaz sandım ıztırâbım.
Zannettin mi ki bu hâr-ı firkat geçmez?
Bu kalp bir başkasına meyletmez?
Sen gittin ya, topladım tüm kırıklarımı.

Nihâyet bulacak ayrılık acısı dedim.
Medami’-i hicran son bulacak dedim.
Veyl ki felâkete uğradım.
Tutulmam artık o gîsûbendine,
Kalbini vermişsin başka yâre,
Ben değil kalbimi, ömrümü koyverdim eline.

Âmed ü reft ile gönlümü acılara ittin.
Şükür ki son buldu leveat.
Gayrı meza ma meza bence.
Ruhum ağaçta çiçek açacak fikrimce.
Gönlümü yoluna vermesem, behâ bulmaz idin.
Sen gönlünü ele verdin gittin,
Gayrı ekdâr girmez bu yüreğe...

İntihâ=sona erme
İnkırâz=bitme tükenme çökme
Har-ı firkat=ayrılık acısı
Azab=acı sıkıntı çekme
Iztırab=aşırı elem
Medami-i hicran=ayrılık göz yaşları
Gîsûbend=saç bağı
Âmed ü reft=geliş gidişler
Leveat=sevgiden, aşktan gelen iç yanıkları
Meza ma meza=geçen geçti giden gitti
İbrinşak=ağaçta çiçek açmak
Veyl=ne yazık
Ekdâr=keder
Beha=değer kıymet