​Benim kavgam ekmekle, ne bir kılıç ne de bir mızrakla,
Her sabah güneş doğarken, bir yük biner yorgun omuzlarıma.
Ne bir taht ne de bir tacın peşinde değilim asla,
Sadece yarına uzanan bir nefesin peşindeyim.

​Benim kavgam ekmekle, terle yoğrulmuş her lokma,
Gözyaşıyla sulanmış, sabırla demlenmiş bir çayla.
Yediğim her darbe, o ekmeğin hamuru ile karışmakta,
Her düşüş, yeniden ayağa kalkıp devam etmektir bu savaşta.

​Benim kavgam ekmekle, ne bir bayrak ne de bir zafer,
Sadece bir çocuğun gülüşü, bir ailenin huzuruna varmak bile yeter.
Tüm yorgunluğum, tüm kırgınlıklarım o an biter.
O küçük mutluluklar için birer fidana dönüşürüm.

​Benim kavgam ekmekle, ne bir şan ne de bir şöhret,
Sadece alın terimle kazandığım bir onur.
Bu kavga bitmez, çünkü hayat devam eder,
Her yeni gün, o ekmek için bir kez daha doğmakta.
​