Ölümün sesi dökülür mezar taşlarına,
Her harf, bir ömrün susmuş nefesidir.
Rüzgâr okşar yaprakları,toprak dinler,
Zaman,sessizce mühürler hatıraları.

Bir gün ışığı değmez artık o yollara,
Ayak izleri silinir usulca çamurdan.
Gözyaşlarıyla sulanmış taşların üstünde,
Sessiz bir dua dolaşır durur karanlıktan.

Gölgeler susar,akşam kararır,yıldızlar ağlar,
Bir isim kalır taşlarda…okudukça yankılar.
Ve her gece ay ışığı düşer toprakla taşlara,
Sanki yeniden fısıldar sessizlik unutulan adları.

Ne sevdalar,
ne umutlar söner toprağın koynunda,
Ne eller kavuşur yeniden,
ne gözler,nede sözler…
Her nefes yarım kalır,
Her dize bir günaha saplanır,
Ve geriye yalnızca taşın sessizliği kalır.

Ey zaman, ne acımasızsın;
Gidenleri taşlara yazıp,
kalanlara unutmayı öğretiyorsun.
Ey toprak, ne derin ve ne suskunsun;
Her hatırayı içine alıp
sessiz karanlıklarda saklıyorsun.

Ve biz,ardında kalan yorgun nefesler,
Adımlarımızı ölü isimlerin arasına bırakırız.
Her mezar taşı bir ağıt,
her ot bitmemiş toprakta gösyaşı…
Her suskunluk bir çığlık olur gecelerimizde.

Bayram Köse