-1. ve 2. tekil şahıs olarak kendime hitaben.-

1
Sırtında sıcak rengini
kumlara verirken kavlı güneş,
suyun içine düşer gövdemin silüeti.
kırılır yansı, ıslanır esmer gölgem.

2
Kıyılarda gizil bir sabır kuşanıp
kuytu koylarda nefeslenen yelkenli rüzgârların sırtında
sahilde harlanarak köpürür dalgalar.

Biriktirip avuçlarında taşıdığın güneşin ışığını
zaman, ellerinden alıp savururken hoyratça
dilinde deniz şarkıları ile
bir kaç kulaç ötede hâlâ içindedir denizin coşkusu.

3
Yüzünde ağarırken biriken yıllar
ömrün ikindisinde rengi çözülür, eksilir hayatın tonu.
yaşamın kısalan adımlarıyla unut(tur)arak kendini
beyaza demlenir saçların.
-saçlarını ağartmaktı sevmek-

4
Akışkan, saydam bir parıltıda
hep şafağa tütsülenir gün.
bir dağın ardında yürürken akşamın batışına,
göğ(s)ünü yırtan özlemlerle nemlenir kirpikleri.

Bir im(gen)in ince çizgisinde ufka uzanır bakışların.
geçmişin sularında birkaç çocuğa karışmış
eftal bir murat anımsanır.
uyanır uykusundan şiirlerle uyumuş anılar.
iç çekerken dökülür ağzından
suskuya demir atmış bir ismin harfleri.
dilinde çoğalır yankısı
unutulmanın uğultusunda, kuşlar konar sesine.
her sözcüğü birbirine mantilya ile bağlı
su alan bir rotada, batık bir zamana
yorgun soluğunu taşır gemiler.

5
Denizin yüzüne peçesini çekerken akşam
yansılarla b/.ağlandığın gümüş saçlı ay
gecenin yatağında çiçeklenen
yıldızları saklayıp
tellerinden mimozalar ak’ıtır denizin yüzüne.
eğrildiği yerden, ışıltısıyla sızarak içine
sevgili düşürür yine aklına.

6
Her deniz vakti, söken şafak ve gün batımında
tortusu kalır geriye hatıraların.
silinirken suların yüzüne yazılmış sözler
ardına dönülmeyen uzaklığa doğru
kumsalın tuzlu alnına satır satır yazılmış bir yazgı gibi
kendini kıyıya adım adım vurur adımların...

Güney


eftal: çok erdemi, faziletli değerli.
*mantilya: bir yelkenli teknedeki bumbaları ve serenleri direklere asmak ve istenilen açıda tutmak için bumbalara ve serenlere yukarı doğru kuvvet uygulayan halatlardır.