UÇURUM DUDAKLAR


Şimdi s
Soluk bir hayal gibi
geçmişin
Kırılmış aynasında
kendine bakan
o
zaman,
çoktan giyinmiş başka bir yüzle
çıplak kalmış
özünü savuruyor
uçurumun dudaklarına.


KARANLIK TOMURCUK


Nasıl da
çözüldü
göğsümüzde büyüyen
karanlık tomurcuk,


Ne sevinç,
ne haz
yalnızca eksilmeyle
bizi
Bu dünyaya bağlayan
zamanın
eğik nabzı



Eserine renk olsun istedim.. harikaydı

çok çok etkili

gün olur kendi kalp atışlarımızın, gün olur gölgesini kucaklayacak kadar yakın olduklarımızın uzağına düşeriz. nefeslerini ensemizde hissettiğimiz o saydam mesafe arayı gitgide açıyor. kendimize dönsek bile ruhumuzu göçerten derin bir boşluk. şairin de dediği gibi "ahşap bir kapı gibi gıcırdayıp duracak" hep o...

güzel şiir ayssra.

her şeyin kendine çekildiği, mesafelerin dilsizleştiği bir eşikteyiz.
sözün söndüğü, zamanın eğik bir nabız gibi atıp durduğu bu yerde, insan kendinden ne kadar uzak olabilir?

belki de en çok sessizlikte açığa çıkar içimizde büyüttüğümüz o ağırlık. herkesin göremediği ama herkesin taşıdığı, içe çöken o tarifsiz karanlık.

izler siliniyor. ne ellerimizde kalan bir sıcaklık var ne de adımlarımızda yankı bulacak bir yön. her şey suskun, geçmiş, kırılmış bir aynanın kıyısında yüzünü yitirmiş bir anlar gibi, bize yabancı, bizden uzak.
oysa her şey bir zamanlar bizdik. şimdi içimize gömdüğümüz şeyin adı bile yok. sadece bir eksilme kaldı geriye.
neyle başladığımızı bilmediğimiz, ama nasıl tükenip gittiğini içten içe hissettiğimiz o eksilme.

gövdemiz arzularımıza ihanet ediyor artık. kalmak istemeyen bir gölge gibi, rüzgârla yer değiştiriyor varlığımız. arzular bizi ileri taşımıyor. yalnızca içimizdeki boşluğu büyütüyor. kendimize dönmek, uzak bir ihtimal gibi. sanki asla içinde olamadığımız bir anının dışında savruluyoruz. kendi merkezimizden kopalı çok oldu. şimdi her şey, uçurumun kenarında yankılanan bir soluk gibi geçici, kırılgan ve belirsiz.

gece, düşlerin en kırılgan yerine sızıyor. uyku bile bize ait değil artık.
o da bir tür yabancılaşma. rüyalar bile hatırlanmak istemiyor. bir zamanlar umut dediğimiz şey, şimdi ağırlığa dönüşmüş halde. içimizde taşıdığımız şey bir ışık değil artık, belki de karanlığın kendisi. biz artık ne kalanın kim olduğunu biliyoruz ne de gidenin hangi yöne savrulduğunu.

belki de insan en çok kaybolduğunda kendine yaklaşır.

bazı yitirişler, ses çıkarmaz.
bazı ağırlıklar, kelimelerin arasına gizlenir.

en içten tebrikler
selamlarımla.

felsefik derinliği olan cümle olarak kapalı mana olarak derinliği olan şiirle sanırım ruh haliniz neden nasıl sorusunu nedenin nasılın kendisine de soruyorsunuz.nedenin kendiside acaba neden?uzaklardan kavuşulamamayı hedefe ulaşamamayı nedenin nasılın kendisine sormuşsunuz.bakî selâm