Kim nerede bilsin
sarımsı düş ve
yamacı ışığa kör bir yürekte yaşadığımı

inançlarına küs; çocukluğuna küs
acımın miadı
yerim kör kuyu
yokum bir adım ötemde


Aşık bilinirken
asıl en büyük zararı vermişim kendi aklıma
küçülmüşüm- büyümüşüm
sonra hiç olmuşum

Ateşin icadına yetişdiğimi söyleseler
ilk ben inanırdım
Bilmem kusurların örtündüğü kaç bedenin külünü sarındı ellerim
kaç sefer acımadı
kalbim dedim
bilmiyorum...

Düştüm yere ve tekrar ayağa kalktım
çünkü, ayak altında toprak
bir gün gelir alnımın ortasında öpeceğini
bana öğretmişti anacığım

İçim nehirlerden bozma
başka bir nehir akar
sessizliğe burun sürten dağlar gibiyim de
bir bütünün hikayesini iyi başlayıp ;iyi bitirmem gerekiyordu.

Ateş külünün
rüzgarın ben cengi olduğundan
sadece iyi niyetimle
kimsesizliği avutur dilim



O gitti
yürek şehrimin adresi beli değil
gökyüzü elini kolunu sallayıp gezen rüzgara teslim
ve ayaklarımın ucunda korkularımı
kimseye anlatmam
daha da bir beni yordu....

02-08-2025
ist