Yalnızlık
Ne kelimelere sığar yalnızlığım,
Ne başımı yaslayacağım bir omuz
Kaldırır ıssızlığımı.
Koca dünya,
Etrafımı saran soğuk dört duvar sanki.
Kalabalıklar içinde,
Yapayalnız bir başıma kalakaldım.

Garip bir hal bu,
Yaşanmadan anlaşılmaz.
Hem kime, nasıl anlatabilirim
Gökteki ay gibiyim;
Tek başıma olduğumu
Özellikle geceleri dökerim içime.

Etrafımda insan dolu —
Gökteki yıldızlar misali.
Ama tek başıma kala kaldım,
Kutup yıldızı gibi.
Çaresiz,
Ardı ardına geçip giden günleri sayarım.

Birbir eksiliyor
Duvarımdaki takvimden yapraklar.
Dışarıda birçok mevsim yaşanırken,
İçimde sert esen
Bir kış mevsimi hüküm sürmekte.

Farkına varamadan
Geçti ömrümden rakamlar.
Baktığım aynalarda
Yüzümde tanıdık olmayan izler var.
Önce saçıma sessizce aklar düştü,
Sonra gün geçtikçe,
Göçmen kuşlar gibi göç etti
Saçımın telleri.

Duygularım gibi dağınık
Bırakıyorum arta kalan telleri.
Yalnızlık,
Her bedende ayrı ıssız çıkmaz sokaklar bırakır.
Yalnızlık anlatılmaz,
Anlatılsa da anlaşılmaz.

Her gece bir umutla girerim yatağa,
Sabahlara kadar
Rüyalarımı rahatsız eder anılar.
Kaç gece,
Şehrimin sokaklarında bir başıma dolaştım…
Kaç gece,
Güneşi uyandırdım.
Kaç horozu uykusundan
Uyandırdım — bilemezsin Eyyüp Balta