Ne topraktan

Ve ne de hâsıl olacak hasattan

Bereketi terennüm etmekten şayet sen uzaksan



Zamanı

İdrak etmeden yaşıyorsan

Nefesin ne demek olduğunu anlamadan soluyorsan



Beyhudeliği

Kuşanıp adam olmaktan uzaksan

Her ne kadar bana baksan, lakin hali anlamıyorsan



İçime düşen

Ve sonradan alevlenen bir aşkı

Tefekkür ikliminden hâsıl olan zenginliği dilemiyorsan



Kelamın erdemiyle

Edebe bürünüp nefeslenmiyorsan

Onurun ne demek olduğunu idrak ederek yaşamıyorsan



Nisa kimliğini

Mütemadiyen heder ediyorsan

Heveslerin için sürekli çırpınarak ve irtifa kaybediyorsan



O vakit

Ben ne diyebilirim şimdi sana

Hak senin için çok uzaklardaysa, sabretmek düşüyor bana



Bir hüzün yaklaşıyor

Şimdilerde solgun olan zavallı halime

Nefesim her ne kadar aşkı terennüm etmeye yetmeyecekse



Kalbim

Sağlığını terk edince kendince

Durmadan nefesim daralıyor, hal kalmıyor her ne hikmetse



Hiç eksilmeyen

O tebessümünü uzaktan gördükçe

Gülistan oluyor kalbim ikliminde sessiz ve sakin olan haliyle



İnsan olmanın farkı

Sarih bir şekilde anlaşılıyor hissedince

Kul olmanın erdemiyle yaşanıyor, aşk ahenk bulduğu iklimde







Mustafa CİLASUN