Hayatımın kalan her saniyesi,
Bir ömre bedel yaşanmalı diyorum...
Düşünmeden, ertelemeden,
Ne varsa içimde, dolu dolu yaşıyorum.
Tutunuyorum zamana sımsıkı,
Gözümde umut, yüreğimde sevda,
Her şeye rağmen var oluyorum.

Koşullar ne olursa olsun,
Bir tebessüm buluyorum gökyüzünde.
Yıldızlara değil, anlara bakıyorum,
Yaşamanın kıymetini hissederek derimde.
Yorgunluklar değil artık engelim,
Çünkü yaşamak başlı başına bir direniş,
Bir sevda gibi, gönülden, derinlemesine.

Sevdiklerimle geçen her an,
Bir ömrün altın vuruşu gibi...
Onlarla gülmek, onlarla susmak,
En büyük hediyem bu hayattan gibi.
Kıymetini bilmediğimiz ne varsa
Geçiyor gözümüzün önünden usulca,
Kıymet bilmeye yeminli gibi...

Korkularımla göz göze geldim,
Titremesin diye içimdeki çocuk.
Kaçmak kolaydı belki ama,
Ben kalıp dengeyi aradım durduk.
Bir adım ileri, bir nefes derin,
Düşsem de kalkmak elimde,
Yeter ki içimde inanç büyüsün.

Her düşüş bir hatırlatma bana:
Ayağa kalkmanın başka bir adı var...
O da "cesaret".
Ve ben cesareti yastık gibi sarar,
Kalkarım yeniden her defasında.
Canım yanar belki, gözüm dolar,
Ama umudum hiç solmaz ardımdan.

Çünkü hayat düz çizgi değil,
İnişiyle, çıkışıyla bir dağ yolu gibi...
Kaybolduğumu sandığım anda,
Bulurum içimdeki haritayı gizli.
Her yanlış yol, başka bir öğreniş,
Her kayboluş, başka bir dönüş,
Kendime çıkan bir yolculuk gibi.

Ve biliyorum: bu yol bir defalık,
Bir kez verilen bilet cebimizde.
O yüzden susmak istemem daha,
Yaşarım coşkuyla her kelimede.
Vedası da olacak elbet bir gün,
Ama şimdi "yaşamak" tam sırası,
Canım yanarsa da... değsin bu masala!

@NURAL BEKTAŞLI