Sustum..

Son sözüm dilimde, bir zehre döndü,
Bir daha konuşmaya, yeminle sustum.
Güneşim o anda, ufkumda söndü,
Kendi zindanıma, çekilip sustum.

Sanma ki bu süküt, çaresislikten,
Ya da acı dindi, tükendi bitti.
Bu, volkan misali, yanan bir kalpten,
En kor çığlıkların, gömüldü gitti.

Sen koru üfleyip, bir külmü sandın,
Savrulur rüzgarda, kaybolur dedin.
Oysa her zerrede, gizlice yandın,
Habersiz olduğun, yangın edindin.

Baktığım her ayna, sırlar fısıldar,
Gözlerinde senden, donmuş bir an var.
Sular tersi aksa, dönmez o Bahar,
Zaman belleğimde, mühürlü bir yar.

Ne bir sitem ettim, ne bir beddua,
Yarayı tuz ile, dağlamak niye.
Ben ki bu yarayı, derin duayla,
Sessizliğim ile, örttüm sineye.

Artık veda ettiğim, gölgen değil,
Sözcükler anlamı, özde yitirdi.
Kul Hasan’i der ki, közde eğil,
Ve lisan, sükûttan, önde bitirdi...

Hasan Belek
12 07 25
Akçay