0
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
180
Okunma
Bir taşın gölgesinde bırak adımı,
Ya da bir çocuğun yitirdiği kalem kutusunda.
İçinde yalnızlık çizilmiş bütün resimlerin,
Ben vardım belki… ama sen görmedin.
Göğsümde sabaha eremeyen geceler,
İçimde bin cam kırığıyla uyuyan seher.
Konuşsam, dili kanar kelimelerin.
Sussam, içimden dökülür mahşer.
Ben bir ihtimaldim,
İkindi vaktinde dua ile unutulan.
Biraz “belki”, biraz “keşke”…
Kalbimde yıllardır ağıtla büyüyen çocuklar var,
Adını hâlâ doğru yazamıyorlar.
Unut beni burada…
Yoluna devam et sen.
Ben kendimi yazamadım hâlâ kader sayfalarına.
Unuttum, unuttum kendimi de.
Kalemle konuştum dün gece uzun uzun,
Kâğıt dayanamadı, yırtıldı sustukça…
Yalnızlık geldi, oturdu dizimin dibine,
Bir ben varmışım, bir de sessizlik oldukça
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
