beklemekti,
kimi zaman sadece beklemek,
bir başına,
derinliklerin kıyısında.

zaman akardı sessizce,
avuçlarımdan dökülen kumlar gibi.
yakın olan uzaklaşır,
uzak olansa büyürdü içimde.

hayat zincir gibi sarardı ruhumu,
her halkasında sen,
her düğümde adın vardı.

semaya kaldırırdım başımı,
sessizce…
bir umutla,
belki göklerden iner bir parça nur,
sevdama değecek bir ışık,
bir iz.

dikensiz olmaz gül bahçesi,
biliyorum,
ama elimde tuttuğum gül
çok kanattı bu kez.

leylasını içinde taşıyan aşıklar gibiyim.
mecnunsuz,
yolunu kendi içinde arayan.
kor kor yanar adın,
dilimde dua gibi.

ağlamak da vardı,
bazen seninle,
bazense sensiz…
ama hep sana doğru.

içimde bir ses,
tutsun ellerimden sımsıkı,
daha bırakmasın der.
sonsuzluğa götürsün beni,
sensizliğe bırakmasın.”

ıssızlıkta sen varsın,
suskunlukta ben.
bir araya gelsek, zaman da susar,
belki vuslat başlar.

ne güzel olurdu…
sevgiliyle,
sonsuzlukta.

Mehmet Demir
972013