sokağın köşesinde hissediyorum nefesini.
sesin düşüyor geceme,
rüzgarla fısıldar gibi...

kimi zaman bir çay bardağında buluyorum seni,
dibinde kalmış yalnızlık gibi.
kimi zaman eski bir fotoğrafın
renginde soluyorsun içime.

ben mi unutmuyorum seni,
yoksa sen mi bırakmadın beni bilmiyorum.
zaman geçiyor, evet…
ama geçmeyen bir şey var içimde.

bir bakışın kalmış aklımda,
dönülmemiş bir cümlenin başında...
içimden geçen her dua,
sana çıkıyor sonunda.

sustum sandın ya sen,
ben kelimeleri içime gömdüm.
mezarlık gibi taşıyorum onları,
adlarını bile unutmamacasına...

bir ben kaldım,
bir de göğe bakan suskun gözlerim.
bil ki...
bir varmışsın gibi sevdim seni,
bir yokmuşsun gibi unutamam.

sana dair ne varsa,
kırık dökük bir defterin satırlarında yaşıyor.
kalem tutmaz olmuş elim,
ama her satırda adın saklı.

geceleri yürürken sessiz sokaklarda,
adımlarımda yankılanıyor susuşun.
konuşmadığın her kelime,
daha çok bağırıyor içimde.

bir kere bile “kal” demediğin yerde,
ben bin kere “gitme” demişim içimden.
ama sen duymadın,
çünkü gitmek, senden çok önce başlamıştı zaten.

bir sokak lambası gibi
yandım gecelerinde,
senin karanlıklarına
az da olsa ışık düşürmek için.

sen başka rüyaları anlatırken gözlerinle,
ben seni uykusuzluğa sarılarak bekledim.
ne çok unutur gibi yapmışsın meğer,
ben unutmamak için ne çok susmuşum.

zaman...
kapanmaz sandığımız her yarayı
sinsice usul usul kapatıyor.
ama izleri kalıyor işte,
bir cümleye gizlenen gözyaşı gibi.

şimdi ağaran saçlarıma
senin adını örüyorum.
her telde ayrı bir hatıra,
ayrı bir yorgunluk duruyor.

bir resimde takılı kaldı gülüşün,
yokluğun ise gözlerimde büyüyor.
biliyorum,
sen başka bir baharda uyanacaksın belki...
ama ben bu hazanda kalmayı seçtim.

çünkü biliyorum artık,
bazı vedalar sessiz olur.
bazı sevdalar yarım kalır,
ve bazı insanlar…
sadece kalpte yaşar.

bir varmışsın gibi sevdim seni,
bir yokmuşsun gibi kabullendim.
ve şimdi…
ne sitemim var sana,
ne kırgınlığım.

sadece…
gidenin ardından susmak düşer kalana,
ben de sustum.
seninle değil belki ama,
seninle eksilen yanımla barıştım.
*
Mehmet Demir
5721