İzmir’im..

Körfezin üstüne bir, Kara bulut bir duman,
Alevler sardı dağı, yemyeşil güzel orman.
Sanki ecel okuyor, felek acı bir ferman,
Canım İzmir’im yanar, yüreğime gam doldu.

İmbat değil bu esen, ateşin kızıl yeli,
Ağaçların feryadı, sanki bir hüzün seli.
Uzanmış yakmak için, zebaninin o eli,
Gök mavisi denizken, kızıl rengine soldu.

Yandı bülbülün gülü, yandı nice al kanlar,
Korkuyla kacışıyor, o garip dilsiz canlar.
Kül oldu hatıralar, yeşerecek o anlar,
Bir cennet köşesiydi, şimdi cehennem oldu.

Gözümüz yaşlı şimdi, hepimiz bir duadayız,
Bir damla yağmur için, ilahi umuttayız,
Yüreğimiz itfaiye, ateş yanan o hardayız,
Her sıkılan su damlası, birer gözyaşı doldu.

Kul Hasan der ki; bu dert, elbet bir gün bitecek,
Devlet, millet el ele, fidanları dikecek,
Küllerinden doğacak, yine yeşil bitecek,
Bu millete ders olsun, acı bir imtihan oldu...

Hasan Belek
04 07 25
Akçay