Uzaksın,
Hem de hiç olmadığın kadar,
Özleten sessiz kalışlar,
Aramayışlar, sormayışlar,
Bazen günlerce,
Sadece ben değil, zaman bile isyanda…

Hani her an özlüyordun ya beni,
Gözünde perde idim hiç açılmayan,
Her yerde ben vardım, başka bir şey görmezdin,
Resmime baktığında bile,
Kalbin çıkıyordu yerinden,
Saçımın bir teli süzülerek düşse önüne,
Kırlaşmış hasretinden,
Onda beni görürdün de,
Sonu hiç gelmesin dediğin hayallere dalardın…

Çok uzaklardan kokum gelirdi ya rüzgâra takılıp,
Sana ulaşınca fırtınalar estiren,
Tenini sarınca kasırgaya dönen,
Ruhunda en şiddetli depremler,
Ve sarsılırdın hücrelerine kadar, mutluluktan,
Hasretin büyürdü de sığmazdı dünyalara,
Hep derdin “olsun be özlemin bile güzel”…

Şimdi neler oldu tutsak gönlünde,
Siliyor gibisin var ettiğin hatıraları,
Sanki kalbini saran ateşim anbean azalıyor,
Belli söndüreceksin acımasızca,
Bir daha alevlenmemek üzere…

Kim bilir, belki de söndürdün…

HAMİ TURAN
03.07.2025 ANKARA