Yıl iki bin on dört, aylardan haziran,
Gece olmuş gözlerde uyku, tam da uyuyacağım an.
Bir mesaj geldi hemen ayıldım,
Merak, heyecan, hızla telefona sarıldım.
“Trabzonlu musunuz” diyordu gelen mesajda,
O da Trabzonludur sandım, aklıma geldi ilk anda.
Değil, Kayseri’liymiş beldesi Gesi’den,
Hiç yabancı değil hafızamdaki o türküden.
Tan ağartısı adı, evet bildiğin Seher,
Bir de adı gibi, kendisi de güzelmiş meğer...

Sohbetler başladı uzun ve eğlenceli,
İki üç saat oluyordu, gece on ikiyi geçeli.
Bir resmini gönderdi gerçekten güzeldi çok,
Arasan zor bulunur, kalplere saplanıyor ok.
Gözler güzel, yüz güzel, burun, dudak o kaşlar,
Her gördüğümde onu kalpte bir sancı başlar.
Artık her gün, her gece hep konuşur olmuştuk,
Kim bilir belki de aranılan, heyecanı bulmuştuk…

Çok sevdiği bir köpeği var, adını böpü koymuş,
Hayatındaki en değerli şeyi de artık oymuş.
Gönderdi böpücüğün video, birkaç resmini,
Evet çok sevimli ama diyemiyorum nedenini,
“Böpümü sev” diyor,” bak ne kadar da tatlı,”
“Eğer seversen, gel İstanbul’a kanatlı”…

Köpekleri çok sevip, kediden korkuyordu,
Bu olayın nedeni, çocukluktan diyordu.
Anlattıkları bazen tuhafıma gidiyor,
Ben farklıyım, biraz da çılgınım diyordu.
Yaşamış hayatında, merak ettiği şeyleri,
İlginç ilginç olaylar, konular bir de yerleri.
Bana büyük ısrarla köpeğimi sev” diyor,
Köpekli eve girmem bunu henüz bilmiyor.
“İstanbul’a gel, benim misafirim ol” istiyor,
Hemen hemen her gece bunu dile getirtiyor…

Sonra birden kayboldu, tıpkı geldiği gibi,
Hoş olmasına rağmen, sanki biraz asabi.
Döndü birkaç ay sonra yine öyle aniden,
Aynı heyecan sardı, anlayamadım neden.
Konuştuk ve sözleştik, kuymak ısmarlayacak,
Ben ise ona, Trabzon işi bir peştamal bulacak…

Ama bu sefer ki kalışı, ilkinden kısa oldu,
Bir şiir de gönderdi sitem etti kayboldu.
İstanbul’a gidince aramaktı amacım,
Ve bu gerçekleşmişti, artık bitmişti acım.
Aradım çok şaşırdı, arasaymışım önden,
Çokta uygun değildi, ama koştu gönülden.
Eminönü Camii bahçesi, ilk karşılaşmamız,
Sarıldık kucaklaştık, en değerli anımız.
Tıpkı resmindeki gibi o güzellik o bakış,
Yüreğimin içine işliyor nakış nakış…

Oturduk bir kafede, içtik sıcacık çayları,
Ama hava çok soğuk, kışın donduran ayları.
Sonra Beşiktaş iskelesi, geçeceğiz karşıya,
Kalabalık içinde, ellerimiz tutuştu, kalp kapıldı coşkuya.
Sarmaş dolaş oturduk, vapurda bir koltuğa,
Sonra dedik çıkalım, alışmıştık soğuğa.
Başında getirdiğim peştamalı sarmıştı,
Baktım baktım doymadım, nede çok yakışmıştı.
Sarılarak vapurun bankına oturduk,
Martılar eşlik etti, çokta mutlu olmuştuk…

Son durak Kadıköy, indik hızla vapurdan,
Bir çay içelim dedik, üşümüştük soğuktan.
Deniz kenarında oturduk bir kafede,
O sigaralar içti, üç beş sıcak çay ve de.
Kalkalım artık dedi, bekliyor arkadaşlar,
O önümde yürürken sağ eline bakışlar.
Çaktırmadan uzattı, elimi tutmak için,
Ama ben tutamadım, bilemem neden ve niçin.
Sarılarak ayrıldık, bekledim görüşürüz,
Yine derin sessizlik, anılar bölüşürüz…

Ben önemli günlerde hep mesaj atıyordum,
Cevap gelmiş mi diye heyecanla bakıyordum…

Geçti uzun bir zaman, babam rahmetli oldu,
Bu acı üzerine arayıp beni buldu.
Üzüntüsünü belirtip telkinlerde bulundu,
Ne zaman istersen ara konuşalım diyordu.
Aradım telefonu, açtım ve kimsin dedi,
Numaramı silmişti, Allah’ım bu ne idi.
Çok derinden üzüldüm, kalbimde yaralandı,
Dedim ki yazdıkları, o söylemleri yalandı.
Yine kaybolup gitti, hiçte yadırgamadım,
Alışmıştım bunlara, buda beklenen adım…

Uzun bir süre geçti ve yine çıktı geldi,
Anlayamadım acaba ne idi ki derdi.
Nişanlanmıştım dedi, numaran ondan yoktu,
Bana anlatacakları, anlattıklarından da çoktu.
Türlü anlaşmazlıklar ve sebepler belirdi,
Çekilmez biri imiş, Nişana da son verdi…

Onun asıl amacı tabi ki de evlenmek,
O kadar kolay mı ki bu kararı tez vermek.
Sonra yine kayboluş, hiç yadırgamaz oldum,
Beynimin içerisinde birçok sorular buldum.
Acabalarla geçen belli bir zaman sonra,
Geldi yine dünyama, aylarca süren bir ara.
Öyle şeyler söyledi, öyle yorumlar yaptı,
Beni de çukurların en derinine attı…

Diyor bana evlenip, çocuğu hemen yapalım,
Üç ay sonra ayrılıp, yolumuza bakalım.
Çok tuhaf geldi bana, çokça da sinirlendim,
Bu nasıl bir düşünce, az daha delilendim.
Diyor “sevmem ben Trabzonlu ağzını,”
“Trabzon kültürünü” ve bir de” insanını…”

Bu söylemler ve tavır beynimi kemiriyor,
Acabalar zihnimde çokça yer ediyor.
Öyle şeyler söyledi, şimdi hep unuttuğum,
Ya acılar verirse, diye diye korktuğum.
Bu korku hali beni karasız yapıyordu,
O ise bana sürekli evlenelim diyordu.
Arkadaşları ile evlilik teklifleri,
Annemden beni direk istemeleri.
Hani erkek ister sevdiğini, geleneksel olanı,
Olsun bu da güzeldi, hiç unutmam o anı.
Biraz tuhaf gelse de, hoşuma gidiyordu,
Hadi al artık beni, demesi yetiyordu…

Hemen planlar yapıp yüzük bile seçmişti,
Gönderdi fotoğrafı, hafızama geçmişti.
Yazışmalar devamlı evliliğe çıkıyor,
Benim tereddütlerim beynime çiviliyor.
Biliyorum böyle güzel çıkmaz daha karşıma,
Ah bu gelenler nedir şu garip başıma…

Başkası olsa idi, direk vururdu tekmeyi,
Bunca zaman bekleyip bir de nazı çekmeyi.
Benim tutarsızlıklarım sabrını tüketmişti,
Anladı ki bu olay, hiç umut vermemişti…

Yine aynı son oldu ve yine uzaklaştı,
Benim kararsızlıklarım artık çizmeyi aştı.
Hep aklımda duruyor her fırsatta bir mesaj,
Ona kalbimden geçen kısa kısa her pasaj.
Yılbaşı, sevgililer ve bir de doğum günü,
Hep aklıma getirir yaşanılan o dünü…

Yıl iki bin on dokuz ay mayıs ve Ramazan,
Ankara’ya gelmişti, sevinçten çıldırdığım an.
Hemen koştum buluştum, yedinci cadde mekan,
Kafede karşılaştık, heyecan dorukta o an.
Yürümeye başladık, yaşadığım o yerler,
Ne anılarım vardı, çocukluk ve gençlikler.
Deneme Lisesine yakınca bir duvarda,
Tontonca bir teyze oturmuş orada.
Biz de gittik oturduk ve başladık sohbete,
Teyzede dahil oldu, o koyu muhabbete.
Söylemlerden birisi, “bu beni almıyordu,”
Teyze, “kız çok güzel, alsana onu” diyordu.
Nereden bileceksin ki teyzenin kim olduğunu,
Söyleyince şaşırdık, Temel Karamolla’ymış oğlu.
Bir kafede oturduk vakit akşam olmakta,
Aklı, bana iftar yemeği ısmarlamakta…

Her zamanki gibi ani bir karar verdi,
“Arkadaşlar beni Gülçimen’de bekler dedi.”
Bir şey diyemedim ve götürdüm o yere,
İkinci buluşmamızda kısa sürdü bu kere…

Ama dedi,”yazın köyüne geleceğim,”
Ben şaka yaptı sandım, nereden bileceğim.
Dediğini de yaptı, arkadaşlarıyla köyüme geldi,
Çokta mutlu olmuştum kalbime esen yeldi.
Annem ve kardeşlerimle de tanıştı,
Ortam çok güzel oldu hemen kanlar kaynaştı.
Sohbetler gülüşmeler bütün köyü sarmıştı,
Bu yaşananlar bana ondan hatıra kalmıştı…

Türlü türlü düşünceler, zaman gelip geçiyor,
Kararsızlık, acabalar sanki beynimi yiyor.
Gidip görmek istedim yaşadığı o yerde,
Ve kararımı verdim, misafiri oldum hem de.
İçimde bir heyecan onu gördüğüm zaman,
Sanki dünyalar benim olmuştu işte o an…

Saatler ilerledi kadehlere sarıldık,
Dudaklar yangın ateşlere karıldık.
Yaşanan her dakika sanki cennetten köşe,
Dokunuşlar, öpüşler yanan tenlerde neşe…

O da kısa sürmüştü, alışmıştım aslında,
İçimde bir heyecan düşünceler başımda.
Davranışlar bir garip, söylemler desen öyle,
Artık ayrılma vakti, neden korkuyor böyle.
Vedalaştık ayrıldık, tuhaf tuhaf söylemler,
Yine kaybolup yine uzaklaşıp gitmeler…

Değersizleştirmişim kendini bilmeden meğer,
Hiç öyle niyetim yok, o dünyalara değer.
Ben neler hayal ettim o bana dedi neler,
Ayrı kültür, ayrı dünya bir araya gelememeler…

Düşünceler daldım Allah’ım ne yapayım,
Beynine attığı düğümleri bilmem nasıl açayım.
Bana kesin tavırlı, artık her şey bitmişti,
Engelledi her yerden, iletişimimde gitmişti.
Sadece bir kanaldan mesajlar atıyordum,
Okuyor ama bir selam dahi vermiyordu…

Cevap verdi birinde yine sorgulamalar,
Üç beş cümleden sonra yine kaybolmalar.
İki bin yirmi Ramazan bayramı bir mesaj attım,
Bayramın üçüncü günü cevabın heyecanını tattım.
Yine aynı şey oldu kesti yazışmaları,
Bana işkence sanki o sessiz kalmaları…

En sonunda her yerden engellemişti beni,
Acı ile fark ettim bir başkasınındı teni.
Artık o hayallerde ve anılarda kalmıştı,
Gülen güzel yüzü ile beni benden almıştı.
Mutluluk dilemekten başka ne gelir elden,
Ben unutmadım onu, çıkarmayacağım hayallerimden...


Hami TURAN
15-08-2022 ANKARA