Yaşıyorum.. (serbest)

Yaşıyorum.
Nefes alıp vermek değil sadece,
kalbin bir metronom gibi şakaklarımda vurması değil.
Daha derinde,
daha eski bir dilde yaşıyorum.

Akçay’da bir zeytin ağacı gibi yaşıyorum mesela,
köklerim bilmediğim kadar derinde,
gövdemde zamanın çentikleri, fırtınaların imzası.
Her bir yaprağımda, güneşe uzanan bir hasret yaşıyorum.

Yaşıyorum,
omuzlarımda görünmez bir heybeyle.
İçinde kahkahalar biriktirmişim,
ihanetler,
erken solmuş umutlar,
ve bir avuç vefa, ne olur ne olmaz diye sakladığım.
Ağırlaşınca heybem,
denizin kenarına oturup bir çay söylüyorum,
martılara atıyorum içinden birkaç anıyı,
hafifliyorum.
Böyle böyle yaşıyorum.

Yaşıyorum,
alnımdaki çizgilerin haritasıyla,
göz kenarımdaki kaz ayaklarının rehberliğinde.
Her bir çizgi,
tanıdık bir sokak,
hüzünlü bir ayrılık, bir vuslat.
Kaybolmuyorum bu yüzde,
çünkü her sokağın adını ezbere biliyorum.
Bile bile yaşıyorum.

Yaşıyorum,
kelimelerin sustuğu yerde.
Bir dostun bakışında,
eski bir şarkının ansızın hatırlattığında,
annemin sesi kulaklarımdayken hâlâ.
Bazen kalabalık bir caddenin ortasında
yapayalnız durup,
gelip geçen herkesin yüzünde
aynı telaşı, aynı kederi, aynı umudu görerek yaşıyorum.
İnsanlığı anladıkça, kendimi affettikçe yaşıyorum.

Yaşıyorum,
artık daha az isyanla, daha çok teslimiyetle.
Dalganın kayaya çarpıp geri çekilmesindeki bilgeliği,
günün geceye devrilmesindeki o büyük sükûneti,
ve bir çiçeğin eninde sonunda solacağını bilerek
en güzel rengiyle açmasındaki o tarifsiz cesareti
anlayarak yaşıyorum.

Yaşıyorum işte dostum.
Ne eksik, ne fazla.
Bir sonraki şiire,
bir sonraki gün batımına,
bir sonraki demli çaya kadar...
Ömrün bana biçtiği bu rolde,
ezberim olmadan,
doğaçlama bir oyunla
yaşıyorum..

Hasan Belek
29 06 25
Akçay