Ey Halkım...

Ey Halkım,
Duyuyor musunuz bu sessiz çığlığı, kalbimin derinlerinden yükselen?
Gözlerimde biriken okyanusları, kimselere anlatamadığım.
Kalabalıklar içinde bir başına gezer ruhum,
tanımadığım bir sürgünün bitmek bilmez yollarında.

Ey Halkım,
İçimde görünmez bir kasırga eser, her şeyi yıkan, deviren.
Gizli yaralarım vardır, her dokunuşta sızlayan.
Gülüşlerimin ardına saklanır bazen, o enkazdan kalma hüzünler,
ve kimse bilmez, içimde kaç mevsimin kışı birden yaşanır.

Ey Halkım,
Bir avuç sevgiye muhtaçken, anlaşılamamanın ayazında üşürüm.
Dost bildiğim yüzler dönerken bana sırtını,
kendi gölgemle konuşurum en mahrem sırlarımı,
o bile terk eder bazen, zifiri karanlıklarda bırakıp.

Ey Halkım,
Ne çok kırgınlık biriktirdim, hoyratça savrulan sözlerden.
Aceleyle uğrayıp, enkazlar bırakan telaşlı adımlardan,
bir iç çekişlik molalarda un ufak edilen umutlardan,
tadı damağımda kalan, kendi yutkunduğum acıdan.

Ey Halkım,
Bu kelimeler, kanayan parmaklarımla yazdığım,
belki de bir isyandır, belki de sessiz bir vedâ.
Şairinizin yüreği köz içindedir, bilin istedim,
her harfinde ayrı bir fırtına, her mısrasında bin ah gizlidir.

Ey Halkım,
Bilmiyorum, bu sancılı yolculuk nereye varır,
ya da bu dipsiz yalnızlık hangi limanda son bulur.
Lakin bilin ki, yüreğimde taşıdığım bu kor,
sizin için yanan bir ateş değil, kendi içimde bir yangındır...

Hasan Belek
15 05 2021
Altınkum..