Yunus Emre..

Aşkın sesi duyuldu, hep diyar diyar gezdi,
Hakk’ı zikretti her an, kalbiyle dostu süzdü,
Gönüllere hep girdi Yunus, sevgi sözüyle.
Derya misali aktı, Yunus Emre özüyle.

Taptuk’un eşiğinde buldu o olgunluğu,
Nefsini terbiye etti sildi Tabtuk onu,
Dergahında öğrendi, o kulluğun yolunu.
Hakikat incisi’dir Yunus Emre gönlüyle.

"Ben geldim, ilim ile" demedi hiç bir zaman,
Kınayan olsa da aldırmadı o hiç bir an,
Sevgiyle yoğurdu ham olan her bir insanı.
Aşkın bayrağın açtı, Yunus Emre eliyle.

"Bir ben vardır bende benden içeri" hep dedi,
Gönül gözüyle baktı her bir talebe ferdi,
Sır perdesini araladı hikmet söyledi.
Muhabbetle seslendi, Yunus Emre diliyle.

Dağlarda, ovalarda yattı Hakk’ı aradı,
Her şeyde O’nu gördü ve hep gönlü yaralı,
Yaradan’ın aşkıyla daim yandı tutuştu.
Vahdet denizde yüzdü, Yunus Emre haliyle.

Hep garip Yunus oldu, dervişâne yaşadı,
Dünya malına sırt çevirdi, attı boşladı,
Kendi nefsine düşman, Rabbine yoldaş oldu.
Aşkın kitabın yazdı, Yunus Emre aşkıyla.

Sözleri şifa oldu, hep dertli gönüllere,
Sevgi tohumları, ekti yanan tüm dillere,
Yüzyıllar ötesinden bak ulaştı bizlere.
Işık saçtı aleme, Yunus Emre nuruyla.

Kul Hasan’i der ki bizde yaşıyor hala er,
Aşkın en güzel dilini öğreten dir pir.
Onun izinde yürür, nice büyük dervişler,
Sevgiyle anıyoruz Yunus Emre can ile...

Hasan Belek
13 05 25
Akçay