Ey Gönül Gözüm..

Neden hep dalgınsın, bir derdin mi var?
Söyle bana hâlin, ey gönül gözüm.
Dünya telaşından, gönlün mü bîzar?
Nedir sendeki sır, ey gönül gözüm?

Baktığın her yerde, mana ararsın,
Perdenin ardını, sen hep sorarsın.
Gerçeğin peşinde, Durmaz yanarsın,
Kalbimin sesini, sende anlarsın.

Gördüğün acılar, içini yakmış,
Dünyanın kederi, seni de atmış.
Sessiz feryadını, kimseler duymaz,
Bu dertli hâline, derman bulunmaz.

Sevdanın yükünü, hep sen taşırsın,
Mecnun misal çölde, aşka koşarsın.
Vuslat ümidiyle, yanar pişersin,
Hasretin derdiyle, böyle taşarsın.

Kime anlatsan ki, sendeki hali,
Anlayan bulunur, senin misali?
Belki bir dost çıkar, uzatır eli,
Diner gözündeki, yaşların seli.

Geçmiş zamanlardan, dersler alırsın,
Her bir tecrübeyle, biraz solarsın.
Hayat kitabını, tekrar okursun,
Hakikat yolunda, cevap bulursun.

Fani olanlara, sakın aldanma,
Geçici sevdaya, bir daha kanma.
Mana alemine, açıl derince,
Hakikat sırrına, ersin düşünce.

Yorulsan da sakın, pes etme yolda,
Dayanıklı ol sen, sağda ve solda.
Doğruyu yanlıştan, ayırman gerek,
Feraset nuruyla, dolsun her yürek.

Bir gün bu çileler, elbet son bulur,
Sabrın meyvesini, tadan kurtulur.
Gönül semasına, huzur yağacak,
Gözlerin nur ile, tekrar dolacak.

Hasan der, dinle sen, kalbin sesini,
Orada bulursun, Hak müjdesini.
Gafletten uyanıp, kendine gel sen,
İbretle bakmaya, alış ey gözüm sen..

Hasan Belek
25 04 25
Akçay