GARİP YOLCU..

Ayrıldım köyümden, umutlar ile
Düştüm gurbet ele, ben garip yolcu
Hasretin yüküyle, binbir çile
Yollara düzüldüm, ben garip yolcu

Şehir dedikleri, kalabalıkmış
Her yüzde bir telaş, yabancı bakış
Hayaller burada, suya kapılmış
Zor imiş gurbette, bu hayat akış

Bir handa çalıştım, hiç dinlenmeden
Yükleri taşıdım, aman demeden
Dermanım tükendi, dize gelmeden
Canımdan bezdirdi, bu gurbet neden
Bu
Terzi dükkanında, iplik bükerdim
Patronun azarı, her gün çekerdim
Gençliğim solarken, umut ekerdim
Gözyaşım içime, sessiz dökerdim

İşsiz güçsüz kaldım, bomboş sokakta
Bir hüzün çöktü hep, gönül tahtıma
Ne dost var ne yaren, bu ıssızlıkta
Kimsesiz kalmıştım, kader bahtıma

Pazarda dolaştım, sattım mendili
Akşama bir ekmek, derdim temeli
Bu şehrin derdi çok, sanki bir deli
Eritir insanı, bükerdi beli

Çok emek harcadım, azıcık para
Bu şehir sarmadı, bendeki yara
Her günü geçirdim, ben hep zarara
Dönmekti niyetim, güzel diyara

Kimileri yaşar, bolluk içinde
Kiminin derdi yok, kendi keyfinde
Bana hep gam düştü, felek işinde
Sanki bir sürgündüm, gurbet ilinde

Akşamlar olunca, çökerdi efkar
Gözümde tüterdi, köyüm diyar diyar
Ne arayanım var, ne soranım var
Hasretlik içimde, sanki bir duvar

Anladım ki gurbet, bana yaramaz
Bu şehir derdime, derman olamaz
Köyümün toprağı, beni horlamaz
Bu sıla hasreti, asla duramaz

Bu diyar çekilmez, daha duramam
Gurbetin zehrini, içip kanamam
Köyüme döneyim, derde yanamam
Burada bir umut, artık bulamam

Topladım eşyamı, döndüm yurduma
Bir kuru ekmeğe, şükür Rabb’ime
Huzuru buldum ben, kendi köyümde
Hasan der bu dünya, değmezmiş gama..

Hasan Belek
25 04 25
Akçay