AYRILIK TRENİ

Eğildi
içi hınca hınç anılarla dolu bavulunu aldı
son bir kez döndü
gözlerime hüzün dolu gözlerle baktı
ve gitti

geride
kulakları sağır eden bir tren gürültüsü
uzayıp giden raylar
radyoda çalınan istek parçası gibi bir düdük sesi
peronda buruk bir veda uğultusu bıraktı

aylar sonra
postacı kapımı çaldı
ilk cümlesi
seni unutmak için diye yazıyordu
unutmak için herşeyi denedim
en çok da yol kenarında oynayan çocuklara el salladım
ve Tanrıdan diledim
bir gün bu tren
seni de alsın götürsün

tebessümü dudakta kilitlenen
seni benden ayıranın
bir şarkının nakaratı gibi
keşkeler diline dadansın
boğazına acı bir tortu çöreklensin
bir düdük sesiyle irkil
ve geride bırakarak herşeyi
camlardan bakarak el sallayanların
eli eline değemeden uğurlasın
anla benim neler cektiğimi
ben beklerim seni

Efkan ÖTGÜN