Aşk, belki de bir boşluğa atılan
sonsuz bir sorudur
Beni de alır mı yanına?
Ve sen
Yanıtsız bıraktığın her bakışta
biraz daha derine düşürdün beni

Anlamak istedim seni,
bir yabancı dili çözer gibi
Harf harf ezberledim kalbini
ama sen kendi cümlelerinden bile kaçıyordun
Oysa ben, suskunluklarını bile tercüme ediyordum içimde
Sen sustukça, ben büyüyordum
suskunluğunun yankısında

Zaman geçtikçe fark ettim
Aşk, bir varış değilmiş
Bir adım atarsın
ama o hep bir adım ötededir
Ulaştığını sandığında,
yeni bir eksiklikle tanışırsın
Ve bazen sevmek,
birini yitirmeyi bile göze almaktır,
dokunamadan

Kendimi seninle hayal ederken,
aslında kendimi yalnızlığın tam ortasında buldum
Çünkü aşk, bazen birlikte yürümek değil,
aynı yöne bakarken
yolların hiç kesişmemesiymiş

Şimdi soruyorum kendime
Aşk mı zordu, yoksa
seni kendinle sevmek mi?
Seninle hayal kurmak
ve o hayallere hep tek başına inanmak mı?

Sen varsın hâlâ,
bir düş kadar uzak
bir nefes kadar yakın
Ve ben
Sana yazdığım bu şiirde yaşıyorum
sensizliğe anlam katmanın yollarını ararken...

Yazar Murat şair ✍🏻🌹